Άτιτλο

"Ξ" ένα γράμμα που πατήθηκε κατά λάθος, σαν να ήθελε να γραφτεί από μόνο του και τελικά γράφτηκε γιατί ένιωσα πως κάτι θέλει να πει! Ξεκίνημα ίσως... Κάτι ξεκινάει και αρχίζει να υπάρχει. Έτσι απλά χωρίς συγκεκριμένη αιτία. Έτσι απλά ξεκινάμε και εμείς χωρίς να μας ζητηθεί και υπάρχουμε... Κ αν όλη μας την ζωή αυτό που προσπαθούμε είναι να βρούμε έναν λόγο στην ύπαρξη μας; Κάτι που να είναι ισχυρό και να μας δώσει αιτία σ αυτό που δεν επιλέξαμε ποτέ. Πολλές φορές αντιλαμβάνομαι πως το να σταματήσεις να αναζητάς είναι η εύκολη λύση. Να πάψεις να ενδιαφέρεσαι, να ασχολείσαι και να παραδοθείς σ αυτό που λένε κάποιοι "θέλημα". Θέλημα αυτού που θέλησε να υπάρχουμε; Πόσο μάταια θα ήταν όλα αν μας αρκούσαν αυτά τα λόγια για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξη μας! Όμως δεν μου φτάνει να αφεθώ στην ιδέα του "ότι είναι να γίνει θα γίνει", ακόμα και αν είναι έτσι. Δεν μου αρκεί να νιώθω πως είμαι απλά "φιλική συμμετοχή" στην ζωή μου. Η αλήθεια είναι πως έχω φλερτάρει με την ιδέα της οριακότητας, να παραιτηθώ απ την πραγματικότητα και να φτιάξω μια δική μου, αλλά πάντα καταλήγω στο ότι δεν θα είχε τόσο ενδιαφέρον όσο η πραγματική ζωή. Ακόμα και τις στιγμές που αισθάνομαι ότι το μηδέν είναι πιο ψηλά από εκεί που βρίσκομαι, υπάρχει μια φωνή μέσα μου που λέει να συνεχίσω να υπάρχω για να μάθω που θα φτάσει όλο αυτό. Δεν πιστεύω καθόλου στα υλικά αγαθά. Όλοι αυτοί που ζουν με μοναδικό τους στόχο να πλουτίσουν μου μοιάζουν ανόητοι και ίσως ασυναίσθητα είμαι αρνητικά προσκείμενη σε τέτοια άτομα εντούτοις είναι η δική τους αιτία, ο δικός τους στόχος και δεν μπορώ να τους κατηγορήσω παρά να τους παρατηρώ. Επίσης δεν μπορώ καθόλου να αντιληφθώ πως οι άνθρωποι γίνονται αχάριστοι και ξεχνάνε ότι δεν είναι μια μονάδα αλλά αλληλοεξαρτόμενοι από άλλους. Μετά θυμάμαι την παράλληλη πραγματικότητα που έχω σκεφτεί και συναντάω τόσους που ζουν στις δικές τους και τελικά στο βάθος μέσα μου τους καταλαβαίνω, αλλά δεν με ενδιαφέρει καθόλου να τους παρατηρήσω. Το ότι η ζωή μας είναι γεμάτη επιλογές ακούγεται παράλογο αν σκεφτείς ότι δεν επιλέξαμε να ζούμε! Όμως από την πρώτη στιγμή που έχεις να διαλέξεις το ροζ κοκαλάκι ή το πράσινο και να ζήσεις ανάμεσα σε τόσο μεγάλα άγχη βρίσκεις έστω ένα μικρό λόγο να υπάρξεις. Δεν είναι ο φόβος μήπως δεν επέλεξες σωστά, ο φόβος του ότι όλα θα τελειώσουν και εσύ δεν θα έχεις επιλέξει, είναι η ανάγκη να δεις που θα σε οδηγήσει κάθε φορά ο δρόμος που διάλεξες,να μάθεις... Από εκεί ξεκινάς κάθε φορά με κάτι ξένο που θα θέλεις να γνωρίσεις χωρίς να ξέρεις το αποτέλεσμα, απλά ξεχνάς τον φόβο και ξεκινάς...Ξανά...