"Πάψε!" Η λέξη βγήκε τόσο εύκολα από το στόμα της σαν να είχε κολλήσει για καιρό στον λαιμό της και να μην μπορούσε να φτάσει με τίποτα στα χείλια της. Ακούστηκε τόσο δυνατά μέσα στο δωμάτιο που τα ποτηράκια του καφέ έτριξαν λίγο. Μετά δεν ειπώθηκε τίποτα, γιατί δεν υπήρχε τίποτα για να ειπωθεί. Σιωπή. Αυτή την σιωπή που επιζητούσε τόσο καιρό την κέρδισε έτσι απρόσμενα με μια λέξη που ξεφώνισε.
Γιατί οι άνθρωποι μιλούν στα αλήθεια τόσο πολύ και δυσκολεύονται να ακούνε; Ποίος είναι αυτός που μας έμαθε να είμαστε εκφωνητές της ζωής μας και όχι ακροατές; Έψαχνε να βρει κάποιον να κατηγορήσει που οι άλλοι δίπλα της δεν λειτουργούσαν με την ίδια λογική με εκείνη και γέλασε λίγο, αντιλαμβανόμενη την παράλογη σκέψη που έκανε! Ένα πράγμα νομίζω απεχθανόταν πιο πολύ απ όλα: τις δικαιολογίες! Μόλις έλεγε κάτι που την είχε ενοχλήσει άκουγε έναν οχετό από δικαιολογίες που δεν είχαν καμιά σημασία γιατί όταν μίλαγε δεν ενδιαφερόταν να ακούσει πια τους λόγους και τις αιτίες αλλά να κάνει αυτό που της έλεγαν ότι δεν κάνει... να εκφράσει αυτό που την ενοχλεί. Δεν έχει σημασία να δικαιολογηθείς για κάτι που έχει ήδη γίνει γιατί απλά ανήκει στο παρελθόν σημασία έχει να ακούσεις τι "προκάλεσε" η πράξη σου. Τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή της τα έμαθε σιωπηλή. Τώρα όμως ήταν σαν το μυαλό της να γέμισε με πληροφορίες με χιλιάδες λεπτομέρειες για το πως είναι οι άλλοι, τι τους αρέσει, τι κάνουν και γιατί το κάνουν, που δεν την ενδιέφερε να ακούσει τίποτα άλλο. Η μοναδική της ανάγκη ήταν η απόλυτη σιωπή. Σκέφτηκε για λίγο πως αυτή η λέξη ίσως να πόνεσε. Ένας συνειρμός ήρθε ασυναίσθητα στο μυαλό της, πως έχουμε μάθει να μετράμε πόσο σημαντικοί είναι οι άλλοι γύρω μας με το πόσο μας έχουν πονέσει. Η αγάπη πονάει και πληγώνει και ο έρωτας το ίδιο πόσες φορές είχε ακούσει αυτή την χαζομάρα. Ποίος μας έχει κάνει τόσο ενοχικούς; Γιατί οδηγούμε τον εαυτό μας τόσο εύκολα στον πόνο; Αυτή η ανόητη πίστη ότι πρέπει να θυσιαστούμε στο βωμό της αγάπης να γίνουμε μάρτυρες για να ανακαλύψουμε ότι κάτι αξίζει είναι τόσο μάταια. Είμαστε πιο επιφυλακτικοί σε κάθε όμορφο συναίσθημα και αποδεχόμαστε τόσο εύκολα κάθε τι βασανιστικό.
"Πάψε!" είπε για μια ακόμη φορά, πιο ήρεμα τώρα. Σήκωσε τα μάτια της από το πάτωμα και κοίταξε γύρω της τα φλιτξανάκια του καφέ δεν έκαναν θόρυβο αυτή τη φορά. Σιωπή.
Γιατί οι άνθρωποι μιλούν στα αλήθεια τόσο πολύ και δυσκολεύονται να ακούνε; Ποίος είναι αυτός που μας έμαθε να είμαστε εκφωνητές της ζωής μας και όχι ακροατές; Έψαχνε να βρει κάποιον να κατηγορήσει που οι άλλοι δίπλα της δεν λειτουργούσαν με την ίδια λογική με εκείνη και γέλασε λίγο, αντιλαμβανόμενη την παράλογη σκέψη που έκανε! Ένα πράγμα νομίζω απεχθανόταν πιο πολύ απ όλα: τις δικαιολογίες! Μόλις έλεγε κάτι που την είχε ενοχλήσει άκουγε έναν οχετό από δικαιολογίες που δεν είχαν καμιά σημασία γιατί όταν μίλαγε δεν ενδιαφερόταν να ακούσει πια τους λόγους και τις αιτίες αλλά να κάνει αυτό που της έλεγαν ότι δεν κάνει... να εκφράσει αυτό που την ενοχλεί. Δεν έχει σημασία να δικαιολογηθείς για κάτι που έχει ήδη γίνει γιατί απλά ανήκει στο παρελθόν σημασία έχει να ακούσεις τι "προκάλεσε" η πράξη σου. Τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή της τα έμαθε σιωπηλή. Τώρα όμως ήταν σαν το μυαλό της να γέμισε με πληροφορίες με χιλιάδες λεπτομέρειες για το πως είναι οι άλλοι, τι τους αρέσει, τι κάνουν και γιατί το κάνουν, που δεν την ενδιέφερε να ακούσει τίποτα άλλο. Η μοναδική της ανάγκη ήταν η απόλυτη σιωπή. Σκέφτηκε για λίγο πως αυτή η λέξη ίσως να πόνεσε. Ένας συνειρμός ήρθε ασυναίσθητα στο μυαλό της, πως έχουμε μάθει να μετράμε πόσο σημαντικοί είναι οι άλλοι γύρω μας με το πόσο μας έχουν πονέσει. Η αγάπη πονάει και πληγώνει και ο έρωτας το ίδιο πόσες φορές είχε ακούσει αυτή την χαζομάρα. Ποίος μας έχει κάνει τόσο ενοχικούς; Γιατί οδηγούμε τον εαυτό μας τόσο εύκολα στον πόνο; Αυτή η ανόητη πίστη ότι πρέπει να θυσιαστούμε στο βωμό της αγάπης να γίνουμε μάρτυρες για να ανακαλύψουμε ότι κάτι αξίζει είναι τόσο μάταια. Είμαστε πιο επιφυλακτικοί σε κάθε όμορφο συναίσθημα και αποδεχόμαστε τόσο εύκολα κάθε τι βασανιστικό.
"Πάψε!" είπε για μια ακόμη φορά, πιο ήρεμα τώρα. Σήκωσε τα μάτια της από το πάτωμα και κοίταξε γύρω της τα φλιτξανάκια του καφέ δεν έκαναν θόρυβο αυτή τη φορά. Σιωπή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου