Προσπαθώ να τακτοποιήσω. Να βάλω το κάθε πράγμα στην θέση του. Τα ρούχα πρέπει να είναι στην ντουλάπα, τα παπούτσια στην παπουτσοθήκη, τα πιρούνια δίπλα από τα μαχαίρια και τα κουταλάκια του γλυκού ξεχωριστά από τα κουτάλια της σούπας. Και εσύ πετάς τα ρούχα στο σαλόνι, τα κουταλάκια τα αφήνεις μέσα στον χθεσινό καφέ και μπερδεύεις τα μαχαίρια με τα πιρούνια. Προσπαθώ να μαζέψω να ξεχωρίσω τα πράγματα να είναι στην θέση τους. Δεξιά τα δικά σου αριστερά τα δικά μου. Στο ένα ράφι τα μπλουζάκια στο άλλο τα παντελόνια. Ξεχωριστά τα πρόχειρα από τα καλά και αυτά που τσαλακώνονται εύκολα πρέπει να είναι κρεμασμένα.Αλλά να είναι και εκείνα τα δικά μας που έχουν μπει μέσα στα συρτάρια, έχουν στριμωχτεί μέσα στα ντουλάπια, διώξαν τα κουταλάκια του γλυκού απ το συρτάρι δίχως να το καταλάβω. Τα δικά μας, αυτά που είναι κολλημένα στους τοίχους και άλλα κλεισμένα σε πολύχρωμα κουτάκια με κορδέλες, που με τόση αυθάδεια μπλέχτηκαν με τα πράγματα μου και με τα πράγματα σου και δεν με αφήνουν να μαζέψω. Είναι αυτά τα δικά μας που κάθε φορά που ξεχνάς τα ρούχα στο σαλόνι είναι κρυμμένα από κάτω από το πεταμένο σου μπλουζάκι και αντί να τσαντίζομαι που δεν μπορώ να συμμαζέψω χαίρομαι που μυρίζει το σαλόνι με το άρωμα σου...Και είναι εκεί μέσα στο βάζο που θέλω να σου σπάσω στο κεφάλι από τα νεύρα τα δικά μας τα λουλούδια που με κάνουν να χαμογελάω στην στιγμή...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου