Σκέψεις

Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί οι άνθρωποι αγωνιούν να μάθουν αλήθειες που δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν! Σκέφτηκα αρκετές φορές τις τελευταίες μέρες πως αυτό που τους οδηγεί στην τρέλα  με μαθηματική ακρίβεια είναι η προσπάθεια τους να βρουν λογική εξήγηση σε όλα...Μετά σκέφτηκα πως θα το έχει σκεφτεί αυτό και κάποιος άλλος πριν από εμένα άρα δεν θα μπορώ να χρησιμοποιώ αυτή την "σπουδαία" σκέψη σαν δική μου. Αλλά πάντα δεν υπάρχει κάποιος άλλος που σκέφτεται σαν εμάς; Ίσως σκέφτεται πιο γρήγορα από εμάς και απλά μας προλαβαίνει! Ίσως κάποια στιγμή οι σκέψεις μου τα καταφέρουν να βγουν από το μυαλό μου πριν προλάβω να τις σκεφτώ!

Και ύστερα με ξύπνησες απότομα,
πάλι δεν είχα τον χρόνο να κοιμηθώ όσο χρειαζόμουν.
Έπρεπε να φύγουμε!
Μου είπες πως θα δραπετεύσουμε, πως θα το σκάσουμε.
Θα πηγαίναμε μακριά, δεν ήξερες να μου πεις ακριβώς που, αλλά μακριά από εδώ.
Μα εγώ δεν ήθελα να φύγω!
Χτες κοίταζα το λάδι που έκαιγε και σκέφτηκα να βουτήξω το χέρι μου μέσα, δείλιασα.
Με καμένα χέρια δεν θα ήμουν τόσο χρήσιμη, δεν θα μπορούσα να καταφέρω τόσα πολλά.
Ούτε τώρα μπορώ.
Και όλοι γύρω μου έχουν καμένα χέρια.
Από λάδι.
Ανάπηροι και όμως άθικτοι.
Και εγώ που έχω χέρια, μου τα κρατάς.
Μ αρέσει να μου κρατάς το χέρι, αλλά χρειάζομαι κ άλλον ύπνο.
Δεν γίνεται να φεύγουμε κάθε φόρα.
Εγώ θέλω να μείνω εδώ.
Να κοιτάζω το καυτό λάδι...  

Σιωπή.

"Πάψε!" Η λέξη βγήκε τόσο εύκολα από το στόμα της σαν να είχε κολλήσει για καιρό στον λαιμό της και να μην μπορούσε να φτάσει με τίποτα στα χείλια της. Ακούστηκε τόσο δυνατά μέσα στο δωμάτιο που τα ποτηράκια του καφέ έτριξαν λίγο. Μετά δεν ειπώθηκε τίποτα, γιατί δεν υπήρχε τίποτα για να ειπωθεί. Σιωπή. Αυτή την σιωπή που επιζητούσε τόσο καιρό την κέρδισε έτσι απρόσμενα με μια λέξη που ξεφώνισε.
 Γιατί οι άνθρωποι μιλούν στα αλήθεια τόσο πολύ και δυσκολεύονται να ακούνε; Ποίος είναι αυτός που μας έμαθε να είμαστε εκφωνητές της ζωής μας και όχι ακροατές; Έψαχνε να βρει κάποιον να κατηγορήσει που οι άλλοι δίπλα της δεν λειτουργούσαν με την ίδια λογική με εκείνη και γέλασε λίγο, αντιλαμβανόμενη την παράλογη σκέψη που έκανε! Ένα πράγμα νομίζω απεχθανόταν πιο πολύ απ όλα: τις δικαιολογίες! Μόλις έλεγε κάτι που την είχε ενοχλήσει άκουγε έναν οχετό από δικαιολογίες που δεν είχαν καμιά σημασία γιατί όταν μίλαγε δεν ενδιαφερόταν να ακούσει πια τους λόγους και τις αιτίες αλλά να κάνει αυτό που της έλεγαν ότι δεν κάνει... να εκφράσει αυτό που την ενοχλεί. Δεν έχει σημασία να δικαιολογηθείς για κάτι που έχει ήδη γίνει γιατί απλά ανήκει στο παρελθόν σημασία έχει να ακούσεις τι "προκάλεσε" η πράξη σου. Τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή της τα έμαθε σιωπηλή. Τώρα όμως ήταν σαν το μυαλό της να γέμισε με πληροφορίες με χιλιάδες λεπτομέρειες για το πως είναι οι άλλοι, τι τους αρέσει, τι κάνουν και γιατί το κάνουν, που δεν την ενδιέφερε να ακούσει τίποτα άλλο. Η μοναδική της ανάγκη ήταν η απόλυτη  σιωπή. Σκέφτηκε για λίγο πως αυτή η λέξη ίσως να πόνεσε. Ένας συνειρμός ήρθε ασυναίσθητα στο μυαλό της, πως έχουμε μάθει να μετράμε πόσο σημαντικοί είναι οι άλλοι γύρω μας με το πόσο μας έχουν πονέσει. Η αγάπη πονάει και πληγώνει και ο έρωτας το ίδιο πόσες φορές είχε ακούσει αυτή την χαζομάρα. Ποίος μας έχει κάνει τόσο ενοχικούς; Γιατί οδηγούμε τον εαυτό μας τόσο εύκολα στον πόνο; Αυτή η ανόητη πίστη ότι πρέπει να θυσιαστούμε στο βωμό της αγάπης να γίνουμε μάρτυρες για να ανακαλύψουμε ότι κάτι αξίζει είναι τόσο μάταια. Είμαστε πιο επιφυλακτικοί σε κάθε όμορφο συναίσθημα και αποδεχόμαστε τόσο εύκολα κάθε τι βασανιστικό.
"Πάψε!" είπε για μια ακόμη φορά, πιο ήρεμα τώρα. Σήκωσε τα μάτια της από το πάτωμα και κοίταξε γύρω της τα φλιτξανάκια του καφέ δεν έκαναν θόρυβο αυτή τη φορά. Σιωπή.

Κρυφτό

Μπορούμε στ' αλήθεια να κρυφτούμε πίσω από τα δάχτυλά μας. Να γίνουμε τόσο μικροσκοπικοί και ασήμαντοι που κανείς δεν θα μας βλέπει και θα ζούμε ξέγνοιαστοι, ήσυχοι χωρίς κανείς να μας κοιτάει. Θα παίζουμε κρυφτό και θα είναι τόσο καλή κρυψώνα τα δάχτυλά μας, που κανείς ποτέ δεν θα σκεφτεί ότι ήμασταν εκεί! Ο χρόνος θα περνάει και εμείς θα τρέχουμε ξέγνοιαστοι πότε στον αντίχειρα και πότε στο μικρό μας δαχτυλάκι και μόνο όταν χρειαστούμε κάτι θα χρησιμοποιούμε τον δείχτη. Θα λέμε "αυτό" και επιτακτικά θα το δείχνουμε, χρησιμοποιώντας μόνο τα δάχτυλα μας, αφού εκεί επιλέξαμε να ζούμε. Όλα θα κυλάνε ομαλά, αφανείς διεκδικητές ανεπηρέαστοι από τις ματιές και τις γνώμες των άλλων! Θα βλέπουμε χωρίς να μας βλέπουν, θα ακούμε χωρίς να μας ακούν μόνο όταν θέλουμε κάτι θα υψώνουμε τον δείχτη μας...  Μα τι νόημα θα είχε το κρυφτό όταν κανένας δεν σε ψάχνει;

Άτιτλο

"Ξ" ένα γράμμα που πατήθηκε κατά λάθος, σαν να ήθελε να γραφτεί από μόνο του και τελικά γράφτηκε γιατί ένιωσα πως κάτι θέλει να πει! Ξεκίνημα ίσως... Κάτι ξεκινάει και αρχίζει να υπάρχει. Έτσι απλά χωρίς συγκεκριμένη αιτία. Έτσι απλά ξεκινάμε και εμείς χωρίς να μας ζητηθεί και υπάρχουμε... Κ αν όλη μας την ζωή αυτό που προσπαθούμε είναι να βρούμε έναν λόγο στην ύπαρξη μας; Κάτι που να είναι ισχυρό και να μας δώσει αιτία σ αυτό που δεν επιλέξαμε ποτέ. Πολλές φορές αντιλαμβάνομαι πως το να σταματήσεις να αναζητάς είναι η εύκολη λύση. Να πάψεις να ενδιαφέρεσαι, να ασχολείσαι και να παραδοθείς σ αυτό που λένε κάποιοι "θέλημα". Θέλημα αυτού που θέλησε να υπάρχουμε; Πόσο μάταια θα ήταν όλα αν μας αρκούσαν αυτά τα λόγια για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξη μας! Όμως δεν μου φτάνει να αφεθώ στην ιδέα του "ότι είναι να γίνει θα γίνει", ακόμα και αν είναι έτσι. Δεν μου αρκεί να νιώθω πως είμαι απλά "φιλική συμμετοχή" στην ζωή μου. Η αλήθεια είναι πως έχω φλερτάρει με την ιδέα της οριακότητας, να παραιτηθώ απ την πραγματικότητα και να φτιάξω μια δική μου, αλλά πάντα καταλήγω στο ότι δεν θα είχε τόσο ενδιαφέρον όσο η πραγματική ζωή. Ακόμα και τις στιγμές που αισθάνομαι ότι το μηδέν είναι πιο ψηλά από εκεί που βρίσκομαι, υπάρχει μια φωνή μέσα μου που λέει να συνεχίσω να υπάρχω για να μάθω που θα φτάσει όλο αυτό. Δεν πιστεύω καθόλου στα υλικά αγαθά. Όλοι αυτοί που ζουν με μοναδικό τους στόχο να πλουτίσουν μου μοιάζουν ανόητοι και ίσως ασυναίσθητα είμαι αρνητικά προσκείμενη σε τέτοια άτομα εντούτοις είναι η δική τους αιτία, ο δικός τους στόχος και δεν μπορώ να τους κατηγορήσω παρά να τους παρατηρώ. Επίσης δεν μπορώ καθόλου να αντιληφθώ πως οι άνθρωποι γίνονται αχάριστοι και ξεχνάνε ότι δεν είναι μια μονάδα αλλά αλληλοεξαρτόμενοι από άλλους. Μετά θυμάμαι την παράλληλη πραγματικότητα που έχω σκεφτεί και συναντάω τόσους που ζουν στις δικές τους και τελικά στο βάθος μέσα μου τους καταλαβαίνω, αλλά δεν με ενδιαφέρει καθόλου να τους παρατηρήσω. Το ότι η ζωή μας είναι γεμάτη επιλογές ακούγεται παράλογο αν σκεφτείς ότι δεν επιλέξαμε να ζούμε! Όμως από την πρώτη στιγμή που έχεις να διαλέξεις το ροζ κοκαλάκι ή το πράσινο και να ζήσεις ανάμεσα σε τόσο μεγάλα άγχη βρίσκεις έστω ένα μικρό λόγο να υπάρξεις. Δεν είναι ο φόβος μήπως δεν επέλεξες σωστά, ο φόβος του ότι όλα θα τελειώσουν και εσύ δεν θα έχεις επιλέξει, είναι η ανάγκη να δεις που θα σε οδηγήσει κάθε φορά ο δρόμος που διάλεξες,να μάθεις... Από εκεί ξεκινάς κάθε φορά με κάτι ξένο που θα θέλεις να γνωρίσεις χωρίς να ξέρεις το αποτέλεσμα, απλά ξεχνάς τον φόβο και ξεκινάς...Ξανά...