In the dark.

" Φοβάσαι το σκοτάδι;", του ψιθύρισε. Εκείνος είχε ήδη κοιμηθεί, δίπλα της.
" Ξέρεις κάποιες φορές ακούω φωνές στο σκοτάδι. Δεν είναι κάποια γνωστή φωνή, ούτε η δική μου. Είναι κάποιος που φωνάζει για όσα δεν έχω φωνάξει ποτέ. Ξέρεις δεν μ αρέσει να φωνάζω. Γενικά οι φωνές με ταράζουν. Απορώ πως οι άνθρωποι τσακώνονται μεταξύ τους, λένε τόσο άσχημα πράγματα και ύστερα το ξεχνάνε. Δεν σε νοίαζουν τα λόγια; Εγώ πάντως τα πιστεύω αυτά που λέω. Κάποιες φορές νομίζω ότι ο χρόνος είναι τόσο λίγος και ότι τελειώνει. Είναι αστείο αλλά δεν ξέρω τι είναι τέλος. Νομίζω πως είναι πλασματική έννοια. Μα σκέψου, τίποτα δεν τελειώνει. Τελειώνει το ψωμί θα πάρουμε άλλο, τελειώνει η μουσική θα βάλουμε άλλη, τελειώνεις μια σχέση, κάνεις μια άλλη. Απ την στιγμή που κατάφερα να υπάρχω, δεν θα τελειώσω. Καταλαβαίνεις τι λέω; Εννοώ πως όλα αυτά που κάνω και λέω είμαι εγώ! Άρα πίσω από τα λόγια μου κρύβονται οι σκέψεις μου.
 Οι φωνές που ακούω αναζητούν συνέχεια κάτι. Διακατέχονται απ αυτή την αέναη επιθυμία του να θέλουν. Αέναη, μ αρέσει αυτή η λέξη. Κυλάει στο μυαλό μου καθαρά... Ψάχνουν λόγους οι φωνές. Αιτίες, κάτι για να αποδείξουν την ύπαρξη τους. Νομίζω πως είναι από κάποιον που γελάστηκε, που πίστεψε ότι αν κατακτούσε τα πάντα θα νικούσε το τέλος. Μα τι λέω, αφού είπαμε δεν υπάρχει τέλος αν υπάρχει κάποιος να γράψει την συνέχεια...
 Έμεινα μόνη μου κάποιες φορές, στην προσπάθεια μου να δω ποία είμαι. Μα δεν ήμουν εγώ. Είδα τον εαυτό μου από τα μάτια των άλλων, απ αυτά που έβλεπαν σε μένα. Απ αυτά που τους άρεσαν και απ αυτά που τους ενοχλούσαν. Και έτσι δημιουργήθηκε ο εαυτός μου. Από εσένα... Και όσο υπάρχουν κ άλλοι σαν εσένα θα ζω...", τον σκέπασε και κοιμήθηκε και εκείνη δίπλα του με το φως αναμμένο.

Παραπατώντας.

Τα πρώτα βήματα είναι τα πιο δύσκολα! Τόσος κόπος για να σταθείς στα δυο σου πόδια. Αχ, αυτά τα πόδια, ήταν απ την αρχή εκεί αλλά μου φαινότανε ότι δεν θα τα χρησιμοποιούσα ποτέ. Βολεμένος στην ιδέα ότι όλο μου το σώμα συνεργαζόταν καθώς χαζομπουσουλούσα για να φτάσω κάπου, μου φάνηκε τόσο περίεργο που μου ζητούσαν να σταθώ στα δύο. Παρ όλες τις προσπάθειες μου να πείσω τον μεγάλο κόσμο ότι μπορώ να μετακινούμε μπουσουλώντας, πείστηκα πως έπρεπε και εγώ να μιμηθώ τους άλλους. Στην αρχή ήταν δύσκολο κάθε βήμα έμοιαζε πως κρατούσε ώρες. Πρώτα έπρεπε να στηριχτώ καλά και ύστερα να απλώσω το ένα μου πόδι και μετά να ακολουθήσει και το άλλο με απόλυτη συμφωνία γιατί διαφορετικά η προσπάθεια μου θα κατέληγε πάλι στο πάτωμα. Και να που ήρθε εκείνη η στιγμή που τα κατάφερα και έφτασα από τον κύριο με τα μούσια που μου χτύπαγε παλαμάκια κάθε μέρα, στην κυρία με το μεγάλο χαμόγελο που φάνηκε να χαίρεται όσο τίποτα γι αυτό μου το κατόρθωμα. Αυτοί οι δύο με άρπαξαν στην αγκαλιά τους και χορεύαμε όλοι μαζί. Μάλλον κάτι θα γιορτάζαμε!
 Τώρα κάθε φορά που σικώνομαι από τον καναπέ μου, ξέρω πως θα σταθώ στα δυο μου πόδια και μου μοιάζει ανόητο να μπουσουλήσω. Θα μου φαινόταν αστείο αν η μαμά μου πανηγύριζε επειδή περπατάω η αν με μάλωνε επειδή έπεσα κάτω. Και είναι τόσα που είναι αυτονόητα τώρα πια και δεν μας προσφέρουν ίχνος χαράς. Μα κάθε φορά που νοιώθω ότι έχω στραβοπατήσει και έχω πέσει κάτω είτε μόνη μου είτε επειδή κάποιος με έσπρωξε, θυμάμαι πόσο σημαντικά ήταν αυτά τα πρώτα βήματα παίρνω δύναμη και κάνω ένα βήμα...

Cage

Με είχαν φυλακίσει σ ένα χρυσό κλουβί και η λάμψη όταν έπεφτε το φως του ήλιου, μου τύφλωνε τα μάτια. Το κλουβί μου ήταν μεγάλο και άνετο. Όμορφο, δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα ένα πολυτελές σπίτι. Τα κλειδιά όμως δεν τα είχα εγώ. Μπορούσα να κάνω ότι ήθελα μέσα σ αυτό, εκτός από το να φύγω. Αλλά γιατί να φύγω; Όταν όλη σου την ζωή ζεις μέσα στο κλουβί δεν σε νοιάζει τι συμβαίνει απ έξω. Έβλεπα θηρία και φαντάσματα έξω από το κλουβί μου και ένιωθα τόσο ασφαλής μέσα σ αυτό που δεν είχα καμία πρόθεση να δραπετεύσω. Είχα τροφή όποτε την χρειαζόμουν και είχα και ότι ζητούσα. Όμορφα ρούχα, κοσμήματα... Ήταν και άλλοι μαζί μου, δεν ένιωσα ποτέ μόνη. Και αυτοί απολάμβαναν τα προτερήματα και την προστασία που μας παρείχε το κλουβί.
 Κάποια μέρα καθώς κοιτούσα τον ήλιο τον είδα να πέφτει μέσα στην θάλασσα και χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το γιατί, ήθελα να πάω εκεί κοντά για να τον δω καλύτερα. Προσπάθησα να βρω την έξοδο, μα δεν τα κατάφερα. Όταν φώναξα απεγνωσμένα να μου ανοίξουν, μου είπαν απλά πως δεν ήταν εφικτό. Μα η επιθυμία να δω το ηλιοβασίλεμα ήταν τόσο μεγάλη που δεν θα τα παρατούσα έτσι εύκολα. Έτσι λοιπόν προσπάθησα ξανά να τους πείσω να με αφήσουν να βγω... και τα κατάφερα!  
  Βγήκα από το κλουβί, μα μου είπαν πως δεν θα έχω πια όμορφα ρούχα, ούτε κοσμήματα τόσο εύκολα, ίσως και να νιώθω μόνη, μα δεν με ένοιαξε. Στάθηκα σ ένα βράχο δίπλα στην θάλασσα και είδα τον ήλιο να βυθίζεται και να χάνεται, πήρα δύο βαθιές αναπνοές και άρχισα να ζω...

Freedom

Όταν καταφέρεις να αποδεσμευτείς από τα θέλω σου τότε θα είσαι πραγματικά ελεύθερος. Μην ξεγελιέσαι η ελευθερία που σου πούλησαν είναι πλασματική. Μπορείς να επιθυμείς μόνο όσα σου επιτρέπονται. Οι υψηλές επιθυμίες έχουν και μεγάλο κόστος. Άραγε είσαι σε θέση να πληρώνεις για να επιθυμείς;
 Σου φαίνεται περίεργο μα όσο θέλεις κ άλλα για να ζήσεις, τότε είσαι έρμαιο των άλλων. Για μια στιγμή μπορείς να πεις ότι όσα έχεις είναι αρκετά, ότι αν δεν υπήρχε αύριο το σήμερα θα ήταν ιδανικό. Πιστεύεις. Ελπίζεις και ξεχνάς. Δεν ξέρω γιατί δεν σου μοίαζω, γιατί μου φαίνεται τόσο αδιάφορο το ακριβό σου γούστο μπροστά στο φτηνό μυαλό σου. Ανόητε μπορείς να αγοράσεις τα πάντα μα το τέλος θα είναι πάντα εκεί, δίχως να μπορείς να το εξαγοράσεις. Αν λοιπόν έχεις ακόμα χρόνο σκέψου πόσο ελεύθερος είσαι να ζήσεις πραγματικά...

Tik tok

Ακούς το ρολόι να χτυπάει και το νιώθεις να αντανακλά στην καρδιά σου! Πόσο σε επιρεάζει ο χρόνος που φεύγει και εσύ μενεις εκεί να αναρωτιέσαι πότε πέρασε ο καιρός δίχως να το καταλάβεις! Κάποιες φορές άθελα σου μένεις παρατηρητής της ίδιας σου της ζωής, άπραγος. Όσο υπάρχει χρόνος προλαβαίνεις! Μόνο που δεν ξέρεις πότε ο χρόνος σταματάει, γι αυτό είναι ανούσιο να σε νοίαζει τόσο πολύ. Μήπως όμως τελικά ο χρόνος είναι ακριβώς αυτό... οι χτύποι της καρδιάς σου; Σταμάτα να κοιτάς τα ψεύτικα ρολόγια λοιπόν και άκου μόνο την καρδιά σου!

Loser

Και κάπως έτσι, χωρίς το παιχνίδι να έχει ξεκινήσει, εσύ είσαι στο κενό χαμένος. Πριν προλάβεις να ρίξεις τα ζάρια και να δοκιμάσεις την τύχη σου, εκείνη σε έχει προλάβει. Έφερες μηδέν. Το ξέρω πως σου ακούγεται αδύνατο σε ζάρια με αριθμούς να ρίξεις μηδέν, μα συμβαίνει. Φταίει ο χρόνος ίσως που τρέχει πιο γρήγορα από την σκέψη σου. Φταίνε οι άλλοι γύρω σου που ποντάρουν συνέχεια ενώ εσύ δεν το συνηθίζεις. Δεν είναι πως τα ζάρια είναι πειραγμένα είναι απλώς πως δεν σου έχει μείνει τίποτα. Πριν προλάβεις να χαρείς αυτά που ήταν δικά σου, κάποιος στ αρπάζει. Δεν είναι απαραίτητα καλύτερός σου, είναι ίσως πιο γρήγορος, είναι ένα βήμα μπροστά.
 Είναι αστείο μα πάντα υπήρχε δίπλα σου κάποιος έτοιμος ν αρπάξει τα ζάρια σου και να ρίξει αυτός για σένα. Εσύ στεκόσουν εκεί και τον άφηνες, πολλές φορές του τα έδωσες και εσύ ο ίδιος τα ζάρια σου, απλόχερα, χωρίς να το πολυσκεφτείς. Κάθε φορά που έριχνες μηδέν έλεγες πως δεν θα υπάρξει επόμενη, πως θα μπορέσεις να καταλάβεις τους ανθρώπους δίπλα σου. Μα οι άνθρωποι κάθε φορά είναι έτοιμoi να σε εκπλήξουν. Ευάλωτος και ευεπίφορος θέλησες να μπεις στο παιχνίδι αλλά είναι άλλος στην θέση σου και άλλος και άλλος... Το θετικό είναι πως πάντα όσο ο χρόνος κυλάει ζάρια υπάρχουν και το μηδέν είναι πάντα ένας λόγος για να φτάσεις το ένα. Εσύ θα το ξέρεις πως είναι να προχωράς βήμα βήμα, εκείνη που στάθηκαν αντί για εσένα στο δικό σου βήμα δεν θα το μάθουν ποτέ...
 Δεν λυπάμαι για σένα που χάνεις όσα κέρδισες, λυπάμαι για τους άλλους που μπήκαν στην θέση σου και δεν θα καταφέρουν ποτέ να είναι άξιοι για μια πραγματική νίκη. Δίχως να το καταλάβουν θα μείνουν για πάντα στο μηδέν, γιατί το ένα που θα πάρουν θα είναι κάποιου άλλου!

Enough...

Φτάνει μόνο η αγάπη για να διατηρήσεις ζωντανά όσα έχεις δημιουργήσει; Οι σχέσεις μοιάζουν με λεπτές κλωστές έτοιμες να κοπούν από κοφτερά λόγια. Η αγάπη κινητήρια δύναμη που διατηρεί τα πάντα ανέπαφα! Αυταπάτη αυτό που μόλις σκέφτηκα. Κάποιες φορές τρέχεις μακριά απ όσα αγαπάς φοβισμένος να προλάβεις να αγαπήσεις κ άλλα. Είναι αυτή η αέναη επιθυμία σου, η επιθυμία του να επιθυμείς, που σε κάνει να ζητάς συνεχώς περισσότερα... Αλλάζεις κάθε μέρα που είμαι κοντά σου. Σε κοιτάω στον καθρέφτη και μου φαίνεσαι διαφορετική.  Σήμερα μου φαίνονται τα μάτια να έχουν άλλο χρώμα! Τι σου συμβαίνει; Αφού κατάφερες να φτάσεις τόσο ψηλά γιατί δεν μου χαμογελάς;
 Κάποιες φορές νοιώθω μόνη και σκέφτομαι πως στ αλήθεια είμαι. Πλημμυρισμένη από κόσμο που γεμίζει με αγάπη όλες μου τις στιγμές. Δεν φτάνει, δεν αρκεί. Μέχρι που κάποια στιγμή, σου αρκεί και το λίγο, το ελάχιστο που σου έδειξε κάποιος. Σαν όλα να ανατράπηκαν. Τα μάτια σου πάλι είναι διαφορετικά απόψε! Υπάρχουν τόσοι που σ αγαπάνε χρόνια. Υπάρχουν αυτοί που στο δείχνουν κάθε μέρα και εσύ αλλάζεις, μ αυτόν που τον ξέρεις τόσο λίγο! Τι παιχνίδια μου παίζεις πάλι; Πώς μπορείς να νοιώθεις επιπόλαια; Η λογική σου είμαι μ ακούς; Και αν αλλάξει πορεία και φύγει μακριά σου θα νοιώθεις πάλι μόνη μέσα στον κόσμο. Τα μάτια σου, βλέπω να αντικατοπτρίζεται ένα πρόσωπο μέσα σ αυτά. Αλλάζεις κάθε μέρα και αυτό που σου συμβαίνει ίσως να είναι ότι μαθαίνεις και εγώ σε γνωρίζω κάθε μέρα απο την αρχή. Ξανά και ξανά σε συναντάω σε καινούρια μέρη. Προχωράμε εγώ και εσύ. Εσένα που είσαι κάθε μέρα στον καθρέφτη μου!
 Νομίζω οτί φτάνει... Εμένα δηλαδή μου φτάνει η αγάπη για να ζήσω το παρόν, να φανταστώ το μέλλον και να θυμάμαι το παρελθόν...

Apres la pluie

 Κάποιες μέρες μέσα στον χρόνο η βροχή ταράζει το ήσυχο τοπίο. Όλα αρχίζουν να βρέχονται, να ξεδιψάνε. Το νερό κυλάει από τον ουρανό στην γη και από εκεί πάλι πίσω. Η βροχή δεν είναι πάντα ευχάριστη. Κάποιες φορές τα νερά είναι ορμητικά και παρασύρουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Κάνει τους δρόμους να πλημμυρίζουν, ταλαιπωρεί οδηγούς και πεζούς. Φτάνει όμως απλά μια βροχή για να ξεπλύνει όλη την βρομιά της πόλης; Τα κτήρια μετά την βροχή δεν μοιάζουν πιο καθαρά. Οι άνθρωποι δεν φαίνονται γαλήνιοι, ούτε ανακουφισμένοι! Ανήμποροι να αντιδράσουν στα στοιχεία της φύσης απλά την αποδέχονται.
 Αυτό που ήθελα τόσο να σου πω είναι πως λατρεύω να ακούω την βροχή. Να βλέπω το νερό που κυλάει από ψηλά και φτάνει τόσο βαθιά στην γη. Και ύστερα αν είμαστε τυχεροί ίσως να δούμε το ουράνιο τόξο. Να μπορέσουμε βρούμε από που ξεκινάει και που φτάνει. Θα ήθελα πολύ να με πας σ αυτό το σημείο.  Εκεί που ξεκινούν να σχηματίζονται τα χρώματα. Να βάλω το χέρι μου και να προσπαθήσω να το ακουμπήσω... Ακόμα και αν δεν φτάσω ποτέ εκεί θα χω την ανάμνηση του μέσα στο μυαλό μου. Θα ξέρω ότι είδα κάτι τόσο όμορφο και τόσο ξεχωριστό, όταν οι άλλοι βλέπουν απλώς σύννεφα.
 Αυτό που ήθελα να σου πω, είναι πως δεν χόρεψα στην βροχή. Είδα όμως τις σταγόνες να κυλάνε επάνω μου. Είδα το ουράνιο τόξο και κάθε φορά που βρέχει ξέρω που θα το βρω. Να μην φοβάσαι τα σύννεφα λοιπόν, γιατί μπορούμε αυτή την φορά να χορέψουμε μαζί. Μαζί μέχρι εκεί που ξεκινάει το χρώμα...

No war no peace

 

Δεν ξέρω πως είναι να ζεις σε συνθήκες πολέμου άλλα υποθέτω πως είναι κάπως έτσι: Ξυπνάς και φοβάσαι πως θα είναι η τελευταία μέρα που θα ζήσεις. Φοβάσαι πως κοιμάσαι, ενώ όλα γύρω σου αλλάζουν, έντρομος συνειδητοποιείς ότι είσαι ξύπνιος. Ο φόβος σου είναι η πραγματικότητα όχι ένας εφιάλτης. Προσπαθείς να φωνάξεις αλλά η φωνή σου δεν βγαίνει. Έχεις δικαιώματα. Έχεις φωνή. Δεν έχεις δύναμη. Όση δύναμη και να βρεις μάλλον θα σε ακούσουν πολλοί λίγοι! Άγνοια. ¨Ελλειψη ενημέρωσης. Τι γίνεται γύρω μου; Έχω την δύναμη ν αλλάξω κάτι η είμαι ένα πιόνι; Μ ακούει κανείς; Θ αντέξεις ή θα υποκύψεις; Προσπαθείς να επιβιώσεις. Αλλαγή. Μέρα με την μέρα αλλάζουν απότομα όλα. Όσα ήξερες, όσα είχες. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο για να αλλάξεις τα πράγματα πέρα απ το να παλέψεις. Φοβάσαι όμως. ¨Εχεις στ αλήθεια δικαιώματα; Μήπως δεν είχες ποτέ;
 Μην γελιέσαι και χωρίς αίμα γίνεται πόλεμος. Πεθαίνουν άνθρωποι κάθε μέρα και απλά περνάς δίπλα τους και τους αγνοείς. Επειδή δεν έχει ταμπέλα δεν σημαίνει ότι δεν είναι έτσι. Συγκαλυμμένη βία. Η βία που ενυπάρχει και απλά αγνοείται. Δεν ξέρω αν μπορείς να κάνεις κάτι. Μπορείς απλά να σκεφτείς. Να κατανοήσεις. Να εκτιμήσεις ίσως. Να ξυπνήσεις και να αποφασίσεις. Η ζωή σου άλλωστε ακόμα σου ανήκει. Ακόμα...

Αναζητώντας...

  Ανοίγοντας τα μάτια σου όταν έρχεσαι σ αυτή την ζωή, αναζητάς την μητέρα σου, αυτή που σε φιλοξενούσε μέσα της τόσο καιρό. Ύστερα πεινάς και την αναζητάς ξανά για να φας. Καθώς περνούν τα χρόνια και μεγαλώνεις ρωτάς και ψάχνεις να μάθεις για όλα όσα βλέπεις. "Τι είναι αυτό;" "Γιατί οι φράουλες είναι κόκκινες;" "Και γιατί τις λέμε φράουλες και όχι τσιμικούς;" Η μαμά σου σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει ότι δεν υπάρχει τέτοια λέξη. "Γιατί δεν υπάρχει; Αν φτιάξω κάτι και το ονομάσω έτσι δεν θα υπάρχει;"
  Περνάνε τα χρόνια και το ξεχνάς αποδέχεσαι αυτά που ήδη υπάρχουν και δεν ρωτάς για τα ήδη γνωστά. Ψάχνεις άλλα πράγματα τώρα! Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, τι πρέπει να κάνεις για να αρέσεις στους άλλους, τι χρώμα μαλλιών σου πάει. Κουράζεσαι λίγο από το ψάξιμο και σταματάς να ψάχνεις. Άλλωστε είναι οι άλλοι που έχουν βρει τόσα πολλά για σένα, πριν από σένα. Έχεις μάθει τόσα πολλά πράγματα, αρκετά για να είσαι "έτοιμος" να ζήσεις! Μεγαλώνεις κ άλλο. Φοράς γραβάτα η και όχι, δουλεύεις όμως σ ένα γραφείο. Ρωτάς ακόμα "Στον καφέ σας θέλετε μία ή δύο κουταλιές ζάχαρη;" "Αλήθεια πιστεύεις ότι ο Νίκος με αγαπάει;" "Μωρό μου που είναι οι κάλτσες μου;" Αναζητάς... Ψάχνεις την καλύτερη δουλειά, την καλύτερη σχέση, τις χαμένες κάλτσες!
 Κάποιες φορές θα ακούσεις το όνομα σου και θα σου ακούγεται τόσο περίεργο από τα χείλια κάποιου. Θα σε φωνάξουν και θα γυρίσει κάποιος άλλος. Φυσικά υπάρχουν αρκετοί με το ίδιο όνομα. Γιατί; Δεν σε νοιάζει, δεν θα το αναρωτηθείς ποτέ, δεν θα αλλάξεις όνομα.
 Ίσως τελικά να μην σου αρέσει και τόσο το όνομά σου. Θα το κόψεις, θα ζητήσεις να σε φωνάζουν αλλιώς. Πάλι σου ακούγεται περίεργο. Κάποιοι σε φωνάζουν με το ένα κάποιοι με το άλλο. Κάποιος σε λέει μωρό μου, κάποιος μπαμπά.
 Ύστερα περνάνε ακόμα περισσότερο τα χρόνια. Είσαι μόνος! Είσαι παντρεμένος με μεγάλα παιδιά. Έχεις χωρίσει, έχεις ξαναπαντρευτεί, έχεις ερωμένη, έχεις ψάξει. Έχεις βρει. Έχεις χάσει. Έχεις ξαναψάξει και έχεις ξαναβρεί. Είσαι γέρος πια, που κουράγιο να ψάξεις! Τώρα ξεχνάς και αναπολείς αυτά που έμαθες και θες να αναζητήσεις πάλι κ άλλα. Βγαίνεις στον δρόμο περήφανος για όσα ξέρεις και ψάχνεις κάποια μικρή κοπέλα με την ελπίδα να σ ερωτευτεί! Διψάς για περιπέτεια, έχεις λεφτά, έχεις και την γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τα έχεις καταφέρει καλά. Κάτι θες όμως ακόμα, θες να αναζητήσεις...
  Έμαθες τόσα πολλά, δεν φτάνουν. Κάποτε όμως δεν αναρωτιόσουν γι αυτά που ήδη ήξερες. Τώρα γιατί ρωτάς αν είσαι όμορφος, γιατί ρωτάς αν σ αγαπάω. Φοβάσαι, φοβόσουν χρόνια να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να ρωτήσεις αν έμαθες κάτι... Αν έμαθες κάτι που δεν ξέρουν όλοι. Αν τα κατάφερες να φτιάξεις κάτι και να του δώσεις το όνομα που θες. Πόσο χρόνο έχεις για να ψάχνεις; Τώρα κουράζεσαι με το εγγονάκι σου που σε ρωτάει είκοσι φορές: "Τι είναι αυτό;". Εσύ ξέρεις είναι τόσο απλό, είναι φράουλα δεν είναι κάτι περίεργο. ΕΙΝΑΙ ΦΡΑΟΥΛΑ, ΦΡΑΟΥΛΑ.
 Όχι δεν είναι, γιατί αρνούμαι να ζω σ ένα κόσμο που μου λένε οι άλλοι πως είναι. Αν εγώ δεν θέλω να είναι φράουλα για μένα δεν θα είναι. Και αν εγώ θέλω να σε ρωτάω δέκα φορές τι είναι αυτό που ξέρω, θα σε ρωτάω, γιατί μια διαφορετική απάντηση θα φτιάξει τον δικό μου κόσμο. Θέλω να μαθαίνω, οφείλω να μαθαίνω γιατί μόνο έτσι η αναζήτηση μου θα έχει ουσία. Και εσύ έτσι θα κοιτάζεις τον καθρέφτη και δεν θα ρωτήσεις τίποτα για τον εαυτό σου. Θα ξέρεις πια ποιος είσαι κ ας είναι το μόνο που δεν ρώτησες ποτέ.
   Ίσως και εγώ να μην σου απαντήσω σ αυτά που με ρωτάς. Ίσως χαθώ και εγώ καμιά φορά στον κόσμο των άλλων. Όμως εγώ έχω την δική μου λέξη και μόνο αν με ρωτήσεις θα στην πω...

προδοσία

Κάποια μέρα πήρε όλο το θάρρος που έκριβε μέσα του και του χτύπησε την πόρτα! Μεσόκοπος, φθαρμένος απο τον χρόνο με μακριά άσπρα μαλλιά και με εκείνα τα έντονα μάτια που έμοιαζαν τόσο πολύ με τα δικά του, τον κοίταξε και του έγνεψε να περάσει.       
       Δεν έχασε χρόνο μπήκε μέσα, επεξεργάστηκε γρήγορα γρήγορα τον χώρο, χαμογέλασε με κάποιες φωτογραφίες, κάθησε στην πολυθρόνα δίπλα απο το τζάκι και του είπε: " Γιατί;"
   Μονολεκτική ερώτηση και η απάντηση της είναι περίπου είκοσι χρόνια ζωής και επιλογών.
 Όταν αυτοί οι δύο άντρες αποχωρήστηκαν ο ένας ήταν κοντά στα σαράντα και ο άλλος πλησίαζε τα είκοσι. Τώρα είκοσι χρόνια σιωπής μετά, ο νεότερος αναζητά μια απάντηση απ τον γηρεότερο.
 -Αντιλαμβάνεσαι πως δημιούργησα μια ζωη με ανθρώπους που ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι θα τους έχω δίπλα μου ότι και αν γίνει μόνο και μόνο απο ανασφάλεια, μην εξαφανιστούν όπως έκανες και εσύ απο την ζωη μας; Έκανα οικογένεια με κάποια που δεν ήμουν τόσο ερωτευμένος μαζί της απλώς ήταν δοτική και κατάλληλη να γίνει μητέρα. Eνώ εγώ ήθελα τόσο πολύ να κοιμάμαι και να ξυπνάω δίπλα σε κάποια άλλη που την άφησα πίσω γιατι θεώρησα οτι με πρόδωσε όπως έκανες και εσύ άλλωστε. Ποιός είσαι; Γιατί τόσα χρόνια απουσιάζεις;
Κόμπιασε, πήρε μια ανάσα, ανασκουμπώθηκε:
- Με λένε Πέτρο πριν από σαράντα χρόνια γνώρισα την μητέρα σου, την ερωτεύτηκα και έμεινα μαζι της για δέκα χρόνια όπως ξέρεις. Ύστερα γνώρισα την Άννα η οποία ήταν εντελώς διαφορετική απ την μάνα σου. Ξέρω ότι δεν σου πρόφερα τίποτα, ότι δεν ήμουν εκεί και εσύ ανέλαβες την δική μου θέση σε μια οικογένεια που ουσιαστικά δεν είχες επιλλέξει. Παρ όλα αυτά είμαστε οι επιλογές μας, δεν σου μίλησα γιατί δεν είχα τίποτα να σου πω, ήσουν μικρός και ξεροκέφαλος. Ακριβώς όπως εγώ. Δεν θα καταλάβαινες, δεν είχες καν την δίαθεση να μιλήσεις με κάποιον που θεωρούσες οτί κατάστρεψε την ζωή της μάνας σου. Όμως αγόρι μου και εκείνη είχε κάνει την επιλλογή της να είναι με έναν άνθρωπο που δεν ήξερε τόσο κάλα που όσο τον μάθαινε τόσο αντίθετη ήταν με την ζωή του, με τις απόψεις του, με όλα τα θέλω και τα σχέδια του. Δεν μπορούσα να είμαι με μια γυναίκα που ένιωθα ότι δεν έχω τίποτα άλλο να πάρω πέρα απο υποτακτική αφοσίωση. Ξέρω ότι μ αγαπούσε αλλά πιστεύω πως η αγάπη της περιορίζοταν στα στενά όρια της λογικής και της συνήθειας του να ζεις μ έναν άνθρωπο. Και αν δεν ήταν έτσι αγόρι μου έσυ που έρχεσαι μετα από είκοσι χρόνια να με ρωτήσεις γιατί θα το είχες κάνει πιο νωρίς. Αντιαμφισβήτητα έχω ευθύνες και για την ζωη σου όμως εγώ έζησα την ζωή μου όπως ήθελα!
- Λοιπόν Πέτρο, μάλλον έκανα λάθος που ήρθα να σε συναντήσω, μου φαίνεται αδιανόητο το ότι προσπαθείς να ρίξεις το φταίξιμο σε εκείνη. Μπορώ να πω πως θαυμάζω τους αυθεντικούς ανθρώπους σαν τον παππού, απαράδεκτος οικογενειάρχης και αυτός αλλά ήταν αυτός που ήθελε, ήθελε ταβέρνα και γυναίκες είχε ταβέρνα και γυναίκες!
- Βιάζεσαι να πεις πράγματα δίχως να τα καταλαβαίνεις! Η γιαγιά σου τον άφησε τον παππού σου επείδη ήταν έτσι και επειδή εκείνη τον αγαπούσε και δεν μπορούσε να ζει έτσι! Επομένως ήταν άξια να φτιάξει μια άλλη ζωή. Η μητέρα σου ακόμα και να έκανα κάτι τέτοιο δεν θα με άφηνε, θα καθόταν δίπλα μου και θα νοιαζόταν για όλα τα άλλα εκτώς απο το τι κάνω!
- Και τι σε χαλάει δηλαδή, δεν μπορώ να σε καταλάβω! Που ήταν το πρόβλημα, στην ανέχεια στην αγάπη που σου έδειχνε;
- Όχι αγόρι μου αυτό δεν είναι αγάπη είναι αδιαφορία είναι διαφορετικοί στόχοι και έλλειψη οποιουδήποτε αισθήματος. Μια νεκρή σχέση και εγώ ήμουν τόσο ζωντανός! Εσύ έγινες αντιδραστικός εγωηστής, μου είπες πως άφησες πίσω σου μια γυναίκα που αγαπούσες γιατι σε πρόδωσε. Το θέμα είναι τι πρόδωσε; Εσύ έβγαλες το καπέλο στον παππου σου που ήταν αυθεντικός, αλλά σου είναι τόσο δύσκολο να αποδεχτείς κάποια που έθιξε τον αντρικό σου εγωισμό. Κρίνεις τους άλλους δίχως να προσπαθείς ούτε για ένα λεπτό να μπεις στην θέση τους. Αν θες να κατηγορίσεις για όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή σου εμένα είσαι ελεύθερος να το κάνεις. Όμως εγώ είμαι υπευθυνος για τις επιλογές μου, όσο και εσύ για τις δικές σου και άν άφησες πράγματα πίσω σου μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούσες να τα καταλάβεις, φταις που δεν προσπάθησες να είσαι πιο ανοιχτός. Και ναι σ αυτό φταίω και εγώ που δεν σου έδωσα κανένα δείγμα αγάπης όταν αρνιόσουν να το δεχτείς. Που δεν επέμεινα να σου δείξω ότι εσύ είσαι ξεχωριστός για μένα, όταν αρνιόσουν αν με αποδεχτείς! Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι αγόρι μου γεμάτοι λάθη! Και το μεγαλυτερό μας λάθος ξέρεις ποιό είναι; Ότι δεν μιλάμε δεν επικοινωνούμε τόσο απλό, όμως δεν ξέρουμε πως να το κάνουμε.
 Σηκώθηκε απ την πολυθρόνα γρήγορα. Και πήγε προς την πόρτα.
- Νομίζω πως άδηκα ήρθα. Δέν έχουμε τίποτα κοινό εμείς οι δύο, είσαι τόσο περίφανος για αυτά που έχεις κάνει που με αηδιάζεις!
  Έφυγε ανγχωμένος. 

Ταξιδιάρικη διάθεση

    Η αλήθεια είναι πως ξύπνησα και πραγματικά θα ήθελα να είμαι μέσα στις φωτογραφίες μου! Στο casa de campo στην Μαδρίτη και στο δυτικότερο άκρο της Ευρώπης στην Πορτογαλία να χαζεύω την θάλασσα! Να γιατί μου την σπάει που δεν χωράω στις φούσκες!
 Εντάξει μια χαρά είναι και εδώ στο Χαλάνδρι που χαζεύεις τον Υμηττό. Ντροπή μου αλλά πολύ πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι ο Υμηττό είναι τόσο κοντά μου! Δεν φταίω απόλυτα, η γεωγραφία στο σχολείο είναι ιδιαίτερα βαρετή με τον τρόπο που διδάσκεται. Τι αξία έχει να ξέρεις νομούς, πρωτεύουσες κτλ όταν είσαι 10 χρονών και χωρίς καμία ζωντανή εικόνα παρά μόνο ένα χάρτη. Ακόμα και να τα μάθεις είναι τόσο μηχανικά αποθηκευμένα στον εγκέφαλο που η συνειδητοποίηση θα έρθει πολλά χρόνια αργότερα όταν θα τα αντικρίσεις.

  Αλήθεια υπάρχουν άνθρωποι που δεν ταξιδεύουν καθόλου ε; Μου φαινόταν πολύ περίεργο το ότι μπορεί κάποιος να μην έχει δει τίποτα άλλο πέρα από τον τόπο που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει. Καλά αντιλαμβάνομαι πως αν κάποιος έχει μια "δύσκολη" ζωή το τελευταίο πράγμα που θα τον ενδιαφέρει είναι να ταξιδέψει. Μάλλον εμένα με τρομάζει πολύ περισσότερο η ιδέα οτι θα πεθάνει χωρίς εικόνες παρά εκείνον, ίσως δεν το έχει σκεφτεί καν. Κάθε μέρα νοιώθω πολύ τυχερή που έχω την δυνατότητα να ταξιδεύω η σωματικά η και πνευματικά. Ρώτησα κάποια στιγμή κάποιον δικό μου άνθρωπο αν ονειρεύεται κάτι για το μέλλον και μου απάντησε: όχι! Σίγουρα συμφωνώ πως το σημαντικότερο είναι να ζεις την στιγμή και το παρόν αλλά χωρίς όνειρα θα είχα πολλές κενές ώρες ζωής! Μπορεί μερικές φορές στο μυαλό μας να τα προχωράμε τα πράγματα πολύ αλλά τι πειράζει! Μπορώ να παντρευτώ αυτόν που γνώρισα χτες να κάνουμε τρία παιδιά να χωρίσουμε και μετά από δέκα χρόνια να συναντηθούμε τυχαία σ ένα κινέζικο εστιατόριο που εκείνος θα είναι με κάποια άσχημη και ξινή γυναίκα και εγώ με τον Clooney! Σημασία έχει βέβαια να μπορείς να διαχωρίσεις τα όνειρα σου από την πραγματικότητα και αν ονειρεύεσαι κάτι που να το θες πολύ να το παλεύεις και να μην το αφήνεις απλά στο μυαλό σου. Βέβαια στην περίπτωση του Clooney η πιθανότητες είναι πραγματικά λίγες αλλά όχι μηδαμινές! 
  Τα όνειρα και οι σκέψεις μας έχουν προέλθει από κάποιο ερέθισμα. Βλέπουμε κάτι και σκεφτόμαστε κάτι άλλο. Σκέψου να κάνεις κάτι και να θέλεις κάτι άλλο, αυτή είναι η διαφορά των ονείρων με την πραγματικότητα. Είσαι τυχερός όταν θέλεις αυτά που κάνεις... Και πολύ κοντά στην ευτύχια όταν κάνεις αυτά που θέλεις!
 
 

Bublles

      
        Αν μπορούσα να χωρέσω μέσα σε μια φούσκα θα γύριζα όλο τον κόσμο, μπορεί να ζαλιζόμουν λίγο αλλά θα άξιζε τον κόπο. Εντάξει τώρα που δεν χωράω σε φούσκες -όχι λόγο βάρους αλλά λόγο πραγματικότητας- θα βολευτώ με τα κοινά μέσα αεροπλάνα, πλοία, τρένα, βαπόρια... Μικρή μέτραγα τα πράγματα με το αν χωράνε να μπουν στην μύτη μου! Παράξενη οπτική γωνία αλλά δεν ήθελα να βρω άλλο μέτρο σύγκρισης, ότι δεν χώραγε ήταν απλά μεγάλο. Μετά από δύο τρεις φορές που πήγα να πνιγώ βάζοντας τσιγάρα, μπάλες από το abalone αποφάσισα να δεχτώ τα κοινά αποδεκτά μέτρα σύγκρισης ποσότητας. Έτσι και με τις φούσκες λοιπόν η λογική λέει ότι ακόμα και να χωρέσω μέσα σε μία δεν θα με πάει πουθενά, δυστυχώς!
   Δεν είναι παράξενο πράγμα οι φούσκες; Σαπούνι νερό και αέρας. Κρατάνε τόσο λίγο και μπορούν να δώσουν τόση χαρά. Πιο μεγάλες, πιο μικρές κρατάνε πότε πολύ, πότε λίγο. Φεύγουν μακριά και εξαφανίζονται. Παρ όλα αυτά αρκεί μια στιγμή για να χαθούμε και εμείς μαζί με τις φούσκες. Μεγαλώνοντας αδιαφορούμε για απλά πράγματα όπως οι φούσκες (εκτός και αν έχουν σχέση με χρηματιστήριο και οικονομικές συναλλαγές) και επικεντρωνόμαστε σε πιο σημαντικά πράγματα. Το θέμα είναι να μην ξυπνήσεις ένα πρωί και να συνειδητοποιήσεις ότι όλη σου η ζωή είναι μια φούσκα η οποία θα σκάσει. Σταμάτα να ζητάς και να ζητάς και να θέλεις όλο και πιο πολλά και για μία φορά χάζεψε μια φούσκα. Προσπάθησε να αντιληφθείς τι σε κάνει χαρούμενο τώρα που μεγάλωσες και οι χαρές σου έχουν αλλάξει μορφή. Κάτι τόσο ασήμαντο μπορεί και να σε κάνει να δεις πράγματα που έχεις σταματήσει να βλέπεις εδώ και χρόνια. Χρώμα. 
  

   

Let s play!

  5,10,15,20,25,30,35....100 φτου και βγαίνω! Χμμ, αυτή είναι η αρχή, φτύνεις και βγαίνεις. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ μέχρι τώρα την σημασία του "φτυσίματος" στην ζωή μας. Μεγαλώνουμε μ αυτό, παίζουμε, αηδιάζουμε το γουστάρουμε κιόλας μερικές φορές! Αλλά στο κρυφτό γιατί; Φτου και βγαίνω, να φτύσεις πρώτος για να μην τα φιλάς! Φτύνεις τον κόρφο σου, σε φτύνει η κυρά Δέσπω για να μην αβασκαθείς, σε φτύνει και ο γκόμενος που περιμένεις να σε πάρει τηλέφωνο εδώ και μία εβδομάδα! Φτου του σαν δεν ντρέπεται του αλήτη!! Ένα συνεχόμενο παιχνίδι λοιπόν με σάλιο που καταλήγει κάπου σε κάτι σε κάποιον!
   Να παραμείνω λίγο στην κυρα Δέσπω (αντιλαμβάνομαι ότι θα είχε πιο ενδιαφέρον το να μείνω στον γκόμενο, αλλά και αυτός φτύσιμο θέλει μην σκας). Η κυρά Δέσπω λοιπόν αυτό που κάνει είναι να σε φτύσει για να μην σε ματιάσει! Βασκανία είναι το μάτιασμα μια παράδοση, πίστη, δεισιδαιμονία -όπως θέλετε πείτε το- που έχει τις ρίζες της βαθιά στον χρόνο! Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι (οι περισσότεροι τουλάχιστον) πιστεύουν στην ενέργεια και σ αυτή που μεταφέρεται από τον έναν στον άλλο! Βέβαια δεν έχω την παραμικρή ιδέα γιατί τα ανοιχτόχρωμα μάτια υποτίθεται ότι ματιαζουν πιο πολύ αλλά φαντάζομαι ότι είναι πιο έντονο το βλέμμα άρα και λογικό να έχει προκύψει κάτι τέτοιο σαν πόρισμα. Είναι και πιο σπάνια, και εύκολα συνδέονται με μαγείες, μυστήρια κτλ...
  Να σε πάω και λίγο πίσω σ αυτό που σε απασχολεί, στα πράσινα του/της μάτια που σε έφτυσαν έτσι απρόσμενα... Όχι δεν θα μπω στην διαδικασία καν να το αναλύσω βγήκε μέχρι και ταινία γι αυτό το θέμα "he s just not that into you"  σκοπεύω να ασχοληθώ με άλλα αναπάντητα ερωτήματα κοινώς να αμπελοφιλοσοφίσω και ίσως στο τέλος βγάλω και καμία ταινία...
    Αυτή είναι όμως η αρχή...Φτου και βγαίνω...


http://www.youtube.com/watch?v=Q_-nlsG3GP4