Apres la pluie

 Κάποιες μέρες μέσα στον χρόνο η βροχή ταράζει το ήσυχο τοπίο. Όλα αρχίζουν να βρέχονται, να ξεδιψάνε. Το νερό κυλάει από τον ουρανό στην γη και από εκεί πάλι πίσω. Η βροχή δεν είναι πάντα ευχάριστη. Κάποιες φορές τα νερά είναι ορμητικά και παρασύρουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Κάνει τους δρόμους να πλημμυρίζουν, ταλαιπωρεί οδηγούς και πεζούς. Φτάνει όμως απλά μια βροχή για να ξεπλύνει όλη την βρομιά της πόλης; Τα κτήρια μετά την βροχή δεν μοιάζουν πιο καθαρά. Οι άνθρωποι δεν φαίνονται γαλήνιοι, ούτε ανακουφισμένοι! Ανήμποροι να αντιδράσουν στα στοιχεία της φύσης απλά την αποδέχονται.
 Αυτό που ήθελα τόσο να σου πω είναι πως λατρεύω να ακούω την βροχή. Να βλέπω το νερό που κυλάει από ψηλά και φτάνει τόσο βαθιά στην γη. Και ύστερα αν είμαστε τυχεροί ίσως να δούμε το ουράνιο τόξο. Να μπορέσουμε βρούμε από που ξεκινάει και που φτάνει. Θα ήθελα πολύ να με πας σ αυτό το σημείο.  Εκεί που ξεκινούν να σχηματίζονται τα χρώματα. Να βάλω το χέρι μου και να προσπαθήσω να το ακουμπήσω... Ακόμα και αν δεν φτάσω ποτέ εκεί θα χω την ανάμνηση του μέσα στο μυαλό μου. Θα ξέρω ότι είδα κάτι τόσο όμορφο και τόσο ξεχωριστό, όταν οι άλλοι βλέπουν απλώς σύννεφα.
 Αυτό που ήθελα να σου πω, είναι πως δεν χόρεψα στην βροχή. Είδα όμως τις σταγόνες να κυλάνε επάνω μου. Είδα το ουράνιο τόξο και κάθε φορά που βρέχει ξέρω που θα το βρω. Να μην φοβάσαι τα σύννεφα λοιπόν, γιατί μπορούμε αυτή την φορά να χορέψουμε μαζί. Μαζί μέχρι εκεί που ξεκινάει το χρώμα...