Αναζητώντας...

  Ανοίγοντας τα μάτια σου όταν έρχεσαι σ αυτή την ζωή, αναζητάς την μητέρα σου, αυτή που σε φιλοξενούσε μέσα της τόσο καιρό. Ύστερα πεινάς και την αναζητάς ξανά για να φας. Καθώς περνούν τα χρόνια και μεγαλώνεις ρωτάς και ψάχνεις να μάθεις για όλα όσα βλέπεις. "Τι είναι αυτό;" "Γιατί οι φράουλες είναι κόκκινες;" "Και γιατί τις λέμε φράουλες και όχι τσιμικούς;" Η μαμά σου σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει ότι δεν υπάρχει τέτοια λέξη. "Γιατί δεν υπάρχει; Αν φτιάξω κάτι και το ονομάσω έτσι δεν θα υπάρχει;"
  Περνάνε τα χρόνια και το ξεχνάς αποδέχεσαι αυτά που ήδη υπάρχουν και δεν ρωτάς για τα ήδη γνωστά. Ψάχνεις άλλα πράγματα τώρα! Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, τι πρέπει να κάνεις για να αρέσεις στους άλλους, τι χρώμα μαλλιών σου πάει. Κουράζεσαι λίγο από το ψάξιμο και σταματάς να ψάχνεις. Άλλωστε είναι οι άλλοι που έχουν βρει τόσα πολλά για σένα, πριν από σένα. Έχεις μάθει τόσα πολλά πράγματα, αρκετά για να είσαι "έτοιμος" να ζήσεις! Μεγαλώνεις κ άλλο. Φοράς γραβάτα η και όχι, δουλεύεις όμως σ ένα γραφείο. Ρωτάς ακόμα "Στον καφέ σας θέλετε μία ή δύο κουταλιές ζάχαρη;" "Αλήθεια πιστεύεις ότι ο Νίκος με αγαπάει;" "Μωρό μου που είναι οι κάλτσες μου;" Αναζητάς... Ψάχνεις την καλύτερη δουλειά, την καλύτερη σχέση, τις χαμένες κάλτσες!
 Κάποιες φορές θα ακούσεις το όνομα σου και θα σου ακούγεται τόσο περίεργο από τα χείλια κάποιου. Θα σε φωνάξουν και θα γυρίσει κάποιος άλλος. Φυσικά υπάρχουν αρκετοί με το ίδιο όνομα. Γιατί; Δεν σε νοιάζει, δεν θα το αναρωτηθείς ποτέ, δεν θα αλλάξεις όνομα.
 Ίσως τελικά να μην σου αρέσει και τόσο το όνομά σου. Θα το κόψεις, θα ζητήσεις να σε φωνάζουν αλλιώς. Πάλι σου ακούγεται περίεργο. Κάποιοι σε φωνάζουν με το ένα κάποιοι με το άλλο. Κάποιος σε λέει μωρό μου, κάποιος μπαμπά.
 Ύστερα περνάνε ακόμα περισσότερο τα χρόνια. Είσαι μόνος! Είσαι παντρεμένος με μεγάλα παιδιά. Έχεις χωρίσει, έχεις ξαναπαντρευτεί, έχεις ερωμένη, έχεις ψάξει. Έχεις βρει. Έχεις χάσει. Έχεις ξαναψάξει και έχεις ξαναβρεί. Είσαι γέρος πια, που κουράγιο να ψάξεις! Τώρα ξεχνάς και αναπολείς αυτά που έμαθες και θες να αναζητήσεις πάλι κ άλλα. Βγαίνεις στον δρόμο περήφανος για όσα ξέρεις και ψάχνεις κάποια μικρή κοπέλα με την ελπίδα να σ ερωτευτεί! Διψάς για περιπέτεια, έχεις λεφτά, έχεις και την γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τα έχεις καταφέρει καλά. Κάτι θες όμως ακόμα, θες να αναζητήσεις...
  Έμαθες τόσα πολλά, δεν φτάνουν. Κάποτε όμως δεν αναρωτιόσουν γι αυτά που ήδη ήξερες. Τώρα γιατί ρωτάς αν είσαι όμορφος, γιατί ρωτάς αν σ αγαπάω. Φοβάσαι, φοβόσουν χρόνια να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να ρωτήσεις αν έμαθες κάτι... Αν έμαθες κάτι που δεν ξέρουν όλοι. Αν τα κατάφερες να φτιάξεις κάτι και να του δώσεις το όνομα που θες. Πόσο χρόνο έχεις για να ψάχνεις; Τώρα κουράζεσαι με το εγγονάκι σου που σε ρωτάει είκοσι φορές: "Τι είναι αυτό;". Εσύ ξέρεις είναι τόσο απλό, είναι φράουλα δεν είναι κάτι περίεργο. ΕΙΝΑΙ ΦΡΑΟΥΛΑ, ΦΡΑΟΥΛΑ.
 Όχι δεν είναι, γιατί αρνούμαι να ζω σ ένα κόσμο που μου λένε οι άλλοι πως είναι. Αν εγώ δεν θέλω να είναι φράουλα για μένα δεν θα είναι. Και αν εγώ θέλω να σε ρωτάω δέκα φορές τι είναι αυτό που ξέρω, θα σε ρωτάω, γιατί μια διαφορετική απάντηση θα φτιάξει τον δικό μου κόσμο. Θέλω να μαθαίνω, οφείλω να μαθαίνω γιατί μόνο έτσι η αναζήτηση μου θα έχει ουσία. Και εσύ έτσι θα κοιτάζεις τον καθρέφτη και δεν θα ρωτήσεις τίποτα για τον εαυτό σου. Θα ξέρεις πια ποιος είσαι κ ας είναι το μόνο που δεν ρώτησες ποτέ.
   Ίσως και εγώ να μην σου απαντήσω σ αυτά που με ρωτάς. Ίσως χαθώ και εγώ καμιά φορά στον κόσμο των άλλων. Όμως εγώ έχω την δική μου λέξη και μόνο αν με ρωτήσεις θα στην πω...