Δεν ξέρω πως είναι να ζεις σε συνθήκες πολέμου άλλα υποθέτω πως είναι κάπως έτσι: Ξυπνάς και φοβάσαι πως θα είναι η τελευταία μέρα που θα ζήσεις. Φοβάσαι πως κοιμάσαι, ενώ όλα γύρω σου αλλάζουν, έντρομος συνειδητοποιείς ότι είσαι ξύπνιος. Ο φόβος σου είναι η πραγματικότητα όχι ένας εφιάλτης. Προσπαθείς να φωνάξεις αλλά η φωνή σου δεν βγαίνει. Έχεις δικαιώματα. Έχεις φωνή. Δεν έχεις δύναμη. Όση δύναμη και να βρεις μάλλον θα σε ακούσουν πολλοί λίγοι! Άγνοια. ¨Ελλειψη ενημέρωσης. Τι γίνεται γύρω μου; Έχω την δύναμη ν αλλάξω κάτι η είμαι ένα πιόνι; Μ ακούει κανείς; Θ αντέξεις ή θα υποκύψεις; Προσπαθείς να επιβιώσεις. Αλλαγή. Μέρα με την μέρα αλλάζουν απότομα όλα. Όσα ήξερες, όσα είχες. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο για να αλλάξεις τα πράγματα πέρα απ το να παλέψεις. Φοβάσαι όμως. ¨Εχεις στ αλήθεια δικαιώματα; Μήπως δεν είχες ποτέ;
Μην γελιέσαι και χωρίς αίμα γίνεται πόλεμος. Πεθαίνουν άνθρωποι κάθε μέρα και απλά περνάς δίπλα τους και τους αγνοείς. Επειδή δεν έχει ταμπέλα δεν σημαίνει ότι δεν είναι έτσι. Συγκαλυμμένη βία. Η βία που ενυπάρχει και απλά αγνοείται. Δεν ξέρω αν μπορείς να κάνεις κάτι. Μπορείς απλά να σκεφτείς. Να κατανοήσεις. Να εκτιμήσεις ίσως. Να ξυπνήσεις και να αποφασίσεις. Η ζωή σου άλλωστε ακόμα σου ανήκει. Ακόμα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου