think fast

Πήδηξε να πιάσει την μπάλα, αλλά εκείνη τον είχε ήδη προσπεράσει.
"Τι κοιτάς άχρηστε; Η μπάλα είναι στα δίχτυα" ακούστηκε από απέναντι του.
Η μπάλα ήταν στα δίχτυα και τα χέρια του ήταν άδεια. Κάποιος κέρδισε και αυτή την φορά, μα δεν ήταν αυτός.
 Υπομονετικά θα περιμένει το επόμενο παιχνίδι να τρέξει να αρπάξει την μπάλα και να την στείλει πρώτος στα δίχτυα. Μα γιατί τόση αγωνία για ένα απλό παιχνίδι; Προς τι τόσο άγχος, τόση αποδοκιμασία για μία απλή ήττα; Δεν αντέχει να είναι χαμένος. Αξίζει μία νίκη, αξίζει τον έπαινο και τον θαυμασμό του κόσμου όλου.
Τις επόμενες μέρες θα τρέχει στο γήπεδο και θα νιώθει να μην προλαβαίνει, θα προσπαθεί να πιάσει την μπάλα, μα έχει αργήσει.
Και έτσι ξαφνικά γίνεται αυτός ο στόχος του. Μέρα νύχτα θα προπονείται, για να πιάσει την μπάλα.
Υπήρξαν μέρες που ο ύπνος τον πήρε μέσα στα δίχτυα. Τα ένιωσε να τον σκεπάζουν, να τον πνίγουν. Ξύπνησε. Άνοιξε τα μάτια του και ξεκίνησε πάλι να τρέχει. Θα τα καταφέρει σίγουρα, η μπάλα είναι η ζωή του. Τα δίχτυα το σπίτι του.
Είναι εκεί. Την μεγάλη μέρα. Ο μεγάλος αγώνας. Κλωτσάει την μπάλα με όλη την δύναμη του. Περνάει ξυστά τον αντίπαλο του και καρφώνεται στα δίχτυα... Σιωπή.
Το γήπεδο είναι άδειο.