Τα δικά μας...

Προσπαθώ να τακτοποιήσω. Να βάλω το κάθε πράγμα στην θέση του. Τα ρούχα πρέπει να είναι στην ντουλάπα, τα παπούτσια στην παπουτσοθήκη, τα πιρούνια δίπλα από τα μαχαίρια και τα κουταλάκια του γλυκού ξεχωριστά από τα κουτάλια της σούπας. Και εσύ πετάς τα ρούχα στο σαλόνι, τα κουταλάκια τα αφήνεις μέσα στον χθεσινό καφέ και μπερδεύεις τα μαχαίρια με τα πιρούνια. Προσπαθώ να μαζέψω να ξεχωρίσω τα πράγματα να είναι στην θέση τους. Δεξιά τα δικά σου αριστερά τα δικά μου. Στο ένα ράφι τα μπλουζάκια στο άλλο τα παντελόνια. Ξεχωριστά τα πρόχειρα από τα καλά και αυτά που τσαλακώνονται εύκολα πρέπει να είναι κρεμασμένα.Αλλά να είναι και εκείνα τα δικά μας που έχουν μπει μέσα στα συρτάρια, έχουν στριμωχτεί μέσα στα ντουλάπια, διώξαν τα κουταλάκια του γλυκού απ το συρτάρι δίχως να το καταλάβω. Τα δικά μας, αυτά που είναι κολλημένα στους τοίχους και άλλα κλεισμένα σε πολύχρωμα κουτάκια με κορδέλες, που με τόση αυθάδεια μπλέχτηκαν με τα πράγματα μου και με τα πράγματα σου και δεν με αφήνουν να μαζέψω. Είναι αυτά τα δικά μας που κάθε φορά που ξεχνάς τα ρούχα στο σαλόνι είναι κρυμμένα από κάτω από το πεταμένο σου μπλουζάκι και αντί να τσαντίζομαι που δεν μπορώ να συμμαζέψω χαίρομαι που μυρίζει το σαλόνι με το άρωμα σου...Και είναι εκεί μέσα στο βάζο που θέλω να σου σπάσω στο κεφάλι από τα νεύρα  τα δικά μας τα λουλούδια που με κάνουν να χαμογελάω στην στιγμή...

think fast

Πήδηξε να πιάσει την μπάλα, αλλά εκείνη τον είχε ήδη προσπεράσει.
"Τι κοιτάς άχρηστε; Η μπάλα είναι στα δίχτυα" ακούστηκε από απέναντι του.
Η μπάλα ήταν στα δίχτυα και τα χέρια του ήταν άδεια. Κάποιος κέρδισε και αυτή την φορά, μα δεν ήταν αυτός.
 Υπομονετικά θα περιμένει το επόμενο παιχνίδι να τρέξει να αρπάξει την μπάλα και να την στείλει πρώτος στα δίχτυα. Μα γιατί τόση αγωνία για ένα απλό παιχνίδι; Προς τι τόσο άγχος, τόση αποδοκιμασία για μία απλή ήττα; Δεν αντέχει να είναι χαμένος. Αξίζει μία νίκη, αξίζει τον έπαινο και τον θαυμασμό του κόσμου όλου.
Τις επόμενες μέρες θα τρέχει στο γήπεδο και θα νιώθει να μην προλαβαίνει, θα προσπαθεί να πιάσει την μπάλα, μα έχει αργήσει.
Και έτσι ξαφνικά γίνεται αυτός ο στόχος του. Μέρα νύχτα θα προπονείται, για να πιάσει την μπάλα.
Υπήρξαν μέρες που ο ύπνος τον πήρε μέσα στα δίχτυα. Τα ένιωσε να τον σκεπάζουν, να τον πνίγουν. Ξύπνησε. Άνοιξε τα μάτια του και ξεκίνησε πάλι να τρέχει. Θα τα καταφέρει σίγουρα, η μπάλα είναι η ζωή του. Τα δίχτυα το σπίτι του.
Είναι εκεί. Την μεγάλη μέρα. Ο μεγάλος αγώνας. Κλωτσάει την μπάλα με όλη την δύναμη του. Περνάει ξυστά τον αντίπαλο του και καρφώνεται στα δίχτυα... Σιωπή.
Το γήπεδο είναι άδειο.