No war no peace

 

Δεν ξέρω πως είναι να ζεις σε συνθήκες πολέμου άλλα υποθέτω πως είναι κάπως έτσι: Ξυπνάς και φοβάσαι πως θα είναι η τελευταία μέρα που θα ζήσεις. Φοβάσαι πως κοιμάσαι, ενώ όλα γύρω σου αλλάζουν, έντρομος συνειδητοποιείς ότι είσαι ξύπνιος. Ο φόβος σου είναι η πραγματικότητα όχι ένας εφιάλτης. Προσπαθείς να φωνάξεις αλλά η φωνή σου δεν βγαίνει. Έχεις δικαιώματα. Έχεις φωνή. Δεν έχεις δύναμη. Όση δύναμη και να βρεις μάλλον θα σε ακούσουν πολλοί λίγοι! Άγνοια. ¨Ελλειψη ενημέρωσης. Τι γίνεται γύρω μου; Έχω την δύναμη ν αλλάξω κάτι η είμαι ένα πιόνι; Μ ακούει κανείς; Θ αντέξεις ή θα υποκύψεις; Προσπαθείς να επιβιώσεις. Αλλαγή. Μέρα με την μέρα αλλάζουν απότομα όλα. Όσα ήξερες, όσα είχες. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο για να αλλάξεις τα πράγματα πέρα απ το να παλέψεις. Φοβάσαι όμως. ¨Εχεις στ αλήθεια δικαιώματα; Μήπως δεν είχες ποτέ;
 Μην γελιέσαι και χωρίς αίμα γίνεται πόλεμος. Πεθαίνουν άνθρωποι κάθε μέρα και απλά περνάς δίπλα τους και τους αγνοείς. Επειδή δεν έχει ταμπέλα δεν σημαίνει ότι δεν είναι έτσι. Συγκαλυμμένη βία. Η βία που ενυπάρχει και απλά αγνοείται. Δεν ξέρω αν μπορείς να κάνεις κάτι. Μπορείς απλά να σκεφτείς. Να κατανοήσεις. Να εκτιμήσεις ίσως. Να ξυπνήσεις και να αποφασίσεις. Η ζωή σου άλλωστε ακόμα σου ανήκει. Ακόμα...

Αναζητώντας...

  Ανοίγοντας τα μάτια σου όταν έρχεσαι σ αυτή την ζωή, αναζητάς την μητέρα σου, αυτή που σε φιλοξενούσε μέσα της τόσο καιρό. Ύστερα πεινάς και την αναζητάς ξανά για να φας. Καθώς περνούν τα χρόνια και μεγαλώνεις ρωτάς και ψάχνεις να μάθεις για όλα όσα βλέπεις. "Τι είναι αυτό;" "Γιατί οι φράουλες είναι κόκκινες;" "Και γιατί τις λέμε φράουλες και όχι τσιμικούς;" Η μαμά σου σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει ότι δεν υπάρχει τέτοια λέξη. "Γιατί δεν υπάρχει; Αν φτιάξω κάτι και το ονομάσω έτσι δεν θα υπάρχει;"
  Περνάνε τα χρόνια και το ξεχνάς αποδέχεσαι αυτά που ήδη υπάρχουν και δεν ρωτάς για τα ήδη γνωστά. Ψάχνεις άλλα πράγματα τώρα! Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, τι πρέπει να κάνεις για να αρέσεις στους άλλους, τι χρώμα μαλλιών σου πάει. Κουράζεσαι λίγο από το ψάξιμο και σταματάς να ψάχνεις. Άλλωστε είναι οι άλλοι που έχουν βρει τόσα πολλά για σένα, πριν από σένα. Έχεις μάθει τόσα πολλά πράγματα, αρκετά για να είσαι "έτοιμος" να ζήσεις! Μεγαλώνεις κ άλλο. Φοράς γραβάτα η και όχι, δουλεύεις όμως σ ένα γραφείο. Ρωτάς ακόμα "Στον καφέ σας θέλετε μία ή δύο κουταλιές ζάχαρη;" "Αλήθεια πιστεύεις ότι ο Νίκος με αγαπάει;" "Μωρό μου που είναι οι κάλτσες μου;" Αναζητάς... Ψάχνεις την καλύτερη δουλειά, την καλύτερη σχέση, τις χαμένες κάλτσες!
 Κάποιες φορές θα ακούσεις το όνομα σου και θα σου ακούγεται τόσο περίεργο από τα χείλια κάποιου. Θα σε φωνάξουν και θα γυρίσει κάποιος άλλος. Φυσικά υπάρχουν αρκετοί με το ίδιο όνομα. Γιατί; Δεν σε νοιάζει, δεν θα το αναρωτηθείς ποτέ, δεν θα αλλάξεις όνομα.
 Ίσως τελικά να μην σου αρέσει και τόσο το όνομά σου. Θα το κόψεις, θα ζητήσεις να σε φωνάζουν αλλιώς. Πάλι σου ακούγεται περίεργο. Κάποιοι σε φωνάζουν με το ένα κάποιοι με το άλλο. Κάποιος σε λέει μωρό μου, κάποιος μπαμπά.
 Ύστερα περνάνε ακόμα περισσότερο τα χρόνια. Είσαι μόνος! Είσαι παντρεμένος με μεγάλα παιδιά. Έχεις χωρίσει, έχεις ξαναπαντρευτεί, έχεις ερωμένη, έχεις ψάξει. Έχεις βρει. Έχεις χάσει. Έχεις ξαναψάξει και έχεις ξαναβρεί. Είσαι γέρος πια, που κουράγιο να ψάξεις! Τώρα ξεχνάς και αναπολείς αυτά που έμαθες και θες να αναζητήσεις πάλι κ άλλα. Βγαίνεις στον δρόμο περήφανος για όσα ξέρεις και ψάχνεις κάποια μικρή κοπέλα με την ελπίδα να σ ερωτευτεί! Διψάς για περιπέτεια, έχεις λεφτά, έχεις και την γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τα έχεις καταφέρει καλά. Κάτι θες όμως ακόμα, θες να αναζητήσεις...
  Έμαθες τόσα πολλά, δεν φτάνουν. Κάποτε όμως δεν αναρωτιόσουν γι αυτά που ήδη ήξερες. Τώρα γιατί ρωτάς αν είσαι όμορφος, γιατί ρωτάς αν σ αγαπάω. Φοβάσαι, φοβόσουν χρόνια να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να ρωτήσεις αν έμαθες κάτι... Αν έμαθες κάτι που δεν ξέρουν όλοι. Αν τα κατάφερες να φτιάξεις κάτι και να του δώσεις το όνομα που θες. Πόσο χρόνο έχεις για να ψάχνεις; Τώρα κουράζεσαι με το εγγονάκι σου που σε ρωτάει είκοσι φορές: "Τι είναι αυτό;". Εσύ ξέρεις είναι τόσο απλό, είναι φράουλα δεν είναι κάτι περίεργο. ΕΙΝΑΙ ΦΡΑΟΥΛΑ, ΦΡΑΟΥΛΑ.
 Όχι δεν είναι, γιατί αρνούμαι να ζω σ ένα κόσμο που μου λένε οι άλλοι πως είναι. Αν εγώ δεν θέλω να είναι φράουλα για μένα δεν θα είναι. Και αν εγώ θέλω να σε ρωτάω δέκα φορές τι είναι αυτό που ξέρω, θα σε ρωτάω, γιατί μια διαφορετική απάντηση θα φτιάξει τον δικό μου κόσμο. Θέλω να μαθαίνω, οφείλω να μαθαίνω γιατί μόνο έτσι η αναζήτηση μου θα έχει ουσία. Και εσύ έτσι θα κοιτάζεις τον καθρέφτη και δεν θα ρωτήσεις τίποτα για τον εαυτό σου. Θα ξέρεις πια ποιος είσαι κ ας είναι το μόνο που δεν ρώτησες ποτέ.
   Ίσως και εγώ να μην σου απαντήσω σ αυτά που με ρωτάς. Ίσως χαθώ και εγώ καμιά φορά στον κόσμο των άλλων. Όμως εγώ έχω την δική μου λέξη και μόνο αν με ρωτήσεις θα στην πω...

προδοσία

Κάποια μέρα πήρε όλο το θάρρος που έκριβε μέσα του και του χτύπησε την πόρτα! Μεσόκοπος, φθαρμένος απο τον χρόνο με μακριά άσπρα μαλλιά και με εκείνα τα έντονα μάτια που έμοιαζαν τόσο πολύ με τα δικά του, τον κοίταξε και του έγνεψε να περάσει.       
       Δεν έχασε χρόνο μπήκε μέσα, επεξεργάστηκε γρήγορα γρήγορα τον χώρο, χαμογέλασε με κάποιες φωτογραφίες, κάθησε στην πολυθρόνα δίπλα απο το τζάκι και του είπε: " Γιατί;"
   Μονολεκτική ερώτηση και η απάντηση της είναι περίπου είκοσι χρόνια ζωής και επιλογών.
 Όταν αυτοί οι δύο άντρες αποχωρήστηκαν ο ένας ήταν κοντά στα σαράντα και ο άλλος πλησίαζε τα είκοσι. Τώρα είκοσι χρόνια σιωπής μετά, ο νεότερος αναζητά μια απάντηση απ τον γηρεότερο.
 -Αντιλαμβάνεσαι πως δημιούργησα μια ζωη με ανθρώπους που ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι θα τους έχω δίπλα μου ότι και αν γίνει μόνο και μόνο απο ανασφάλεια, μην εξαφανιστούν όπως έκανες και εσύ απο την ζωη μας; Έκανα οικογένεια με κάποια που δεν ήμουν τόσο ερωτευμένος μαζί της απλώς ήταν δοτική και κατάλληλη να γίνει μητέρα. Eνώ εγώ ήθελα τόσο πολύ να κοιμάμαι και να ξυπνάω δίπλα σε κάποια άλλη που την άφησα πίσω γιατι θεώρησα οτι με πρόδωσε όπως έκανες και εσύ άλλωστε. Ποιός είσαι; Γιατί τόσα χρόνια απουσιάζεις;
Κόμπιασε, πήρε μια ανάσα, ανασκουμπώθηκε:
- Με λένε Πέτρο πριν από σαράντα χρόνια γνώρισα την μητέρα σου, την ερωτεύτηκα και έμεινα μαζι της για δέκα χρόνια όπως ξέρεις. Ύστερα γνώρισα την Άννα η οποία ήταν εντελώς διαφορετική απ την μάνα σου. Ξέρω ότι δεν σου πρόφερα τίποτα, ότι δεν ήμουν εκεί και εσύ ανέλαβες την δική μου θέση σε μια οικογένεια που ουσιαστικά δεν είχες επιλλέξει. Παρ όλα αυτά είμαστε οι επιλογές μας, δεν σου μίλησα γιατί δεν είχα τίποτα να σου πω, ήσουν μικρός και ξεροκέφαλος. Ακριβώς όπως εγώ. Δεν θα καταλάβαινες, δεν είχες καν την δίαθεση να μιλήσεις με κάποιον που θεωρούσες οτί κατάστρεψε την ζωή της μάνας σου. Όμως αγόρι μου και εκείνη είχε κάνει την επιλλογή της να είναι με έναν άνθρωπο που δεν ήξερε τόσο κάλα που όσο τον μάθαινε τόσο αντίθετη ήταν με την ζωή του, με τις απόψεις του, με όλα τα θέλω και τα σχέδια του. Δεν μπορούσα να είμαι με μια γυναίκα που ένιωθα ότι δεν έχω τίποτα άλλο να πάρω πέρα απο υποτακτική αφοσίωση. Ξέρω ότι μ αγαπούσε αλλά πιστεύω πως η αγάπη της περιορίζοταν στα στενά όρια της λογικής και της συνήθειας του να ζεις μ έναν άνθρωπο. Και αν δεν ήταν έτσι αγόρι μου έσυ που έρχεσαι μετα από είκοσι χρόνια να με ρωτήσεις γιατί θα το είχες κάνει πιο νωρίς. Αντιαμφισβήτητα έχω ευθύνες και για την ζωη σου όμως εγώ έζησα την ζωή μου όπως ήθελα!
- Λοιπόν Πέτρο, μάλλον έκανα λάθος που ήρθα να σε συναντήσω, μου φαίνεται αδιανόητο το ότι προσπαθείς να ρίξεις το φταίξιμο σε εκείνη. Μπορώ να πω πως θαυμάζω τους αυθεντικούς ανθρώπους σαν τον παππού, απαράδεκτος οικογενειάρχης και αυτός αλλά ήταν αυτός που ήθελε, ήθελε ταβέρνα και γυναίκες είχε ταβέρνα και γυναίκες!
- Βιάζεσαι να πεις πράγματα δίχως να τα καταλαβαίνεις! Η γιαγιά σου τον άφησε τον παππού σου επείδη ήταν έτσι και επειδή εκείνη τον αγαπούσε και δεν μπορούσε να ζει έτσι! Επομένως ήταν άξια να φτιάξει μια άλλη ζωή. Η μητέρα σου ακόμα και να έκανα κάτι τέτοιο δεν θα με άφηνε, θα καθόταν δίπλα μου και θα νοιαζόταν για όλα τα άλλα εκτώς απο το τι κάνω!
- Και τι σε χαλάει δηλαδή, δεν μπορώ να σε καταλάβω! Που ήταν το πρόβλημα, στην ανέχεια στην αγάπη που σου έδειχνε;
- Όχι αγόρι μου αυτό δεν είναι αγάπη είναι αδιαφορία είναι διαφορετικοί στόχοι και έλλειψη οποιουδήποτε αισθήματος. Μια νεκρή σχέση και εγώ ήμουν τόσο ζωντανός! Εσύ έγινες αντιδραστικός εγωηστής, μου είπες πως άφησες πίσω σου μια γυναίκα που αγαπούσες γιατι σε πρόδωσε. Το θέμα είναι τι πρόδωσε; Εσύ έβγαλες το καπέλο στον παππου σου που ήταν αυθεντικός, αλλά σου είναι τόσο δύσκολο να αποδεχτείς κάποια που έθιξε τον αντρικό σου εγωισμό. Κρίνεις τους άλλους δίχως να προσπαθείς ούτε για ένα λεπτό να μπεις στην θέση τους. Αν θες να κατηγορίσεις για όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή σου εμένα είσαι ελεύθερος να το κάνεις. Όμως εγώ είμαι υπευθυνος για τις επιλογές μου, όσο και εσύ για τις δικές σου και άν άφησες πράγματα πίσω σου μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούσες να τα καταλάβεις, φταις που δεν προσπάθησες να είσαι πιο ανοιχτός. Και ναι σ αυτό φταίω και εγώ που δεν σου έδωσα κανένα δείγμα αγάπης όταν αρνιόσουν να το δεχτείς. Που δεν επέμεινα να σου δείξω ότι εσύ είσαι ξεχωριστός για μένα, όταν αρνιόσουν αν με αποδεχτείς! Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι αγόρι μου γεμάτοι λάθη! Και το μεγαλυτερό μας λάθος ξέρεις ποιό είναι; Ότι δεν μιλάμε δεν επικοινωνούμε τόσο απλό, όμως δεν ξέρουμε πως να το κάνουμε.
 Σηκώθηκε απ την πολυθρόνα γρήγορα. Και πήγε προς την πόρτα.
- Νομίζω πως άδηκα ήρθα. Δέν έχουμε τίποτα κοινό εμείς οι δύο, είσαι τόσο περίφανος για αυτά που έχεις κάνει που με αηδιάζεις!
  Έφυγε ανγχωμένος.