moon

moon

Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012

Enough...




Φτάνει μόνο η αγάπη για να διατηρήσεις ζωντανά όσα έχεις δημιουργήσει; Οι σχέσεις μοιάζουν με λεπτές κλωστές έτοιμες να κοπούν από κοφτερά λόγια. Η αγάπη κινητήρια δύναμη που διατηρεί τα πάντα ανέπαφα! Αυταπάτη αυτό που μόλις σκέφτηκα. Κάποιες φορές τρέχεις μακριά απ όσα αγαπάς φοβισμένος να προλάβεις να αγαπήσεις κ άλλα. Είναι αυτή η αέναη επιθυμία σου, η επιθυμία του να επιθυμείς, που σε κάνει να ζητάς συνεχώς περισσότερα... Αλλάζεις κάθε μέρα που είμαι κοντά σου. Σε κοιτάω στον καθρέφτη και μου φαίνεσαι διαφορετική.  Σήμερα μου φαίνονται τα μάτια να έχουν άλλο χρώμα! Τι σου συμβαίνει; Αφού κατάφερες να φτάσεις τόσο ψηλά γιατί δεν μου χαμογελάς;
 Κάποιες φορές νοιώθω μόνη και σκέφτομαι πως στ αλήθεια είμαι. Πλημμυρισμένη από κόσμο που γεμίζει με αγάπη όλες μου τις στιγμές. Δεν φτάνει, δεν αρκεί. Μέχρι που κάποια στιγμή, σου αρκεί και το λίγο, το ελάχιστο που σου έδειξε κάποιος. Σαν όλα να ανατράπηκαν. Τα μάτια σου πάλι είναι διαφορετικά απόψε! Υπάρχουν τόσοι που σ αγαπάνε χρόνια. Υπάρχουν αυτοί που στο δείχνουν κάθε μέρα και εσύ αλλάζεις, μ αυτόν που τον ξέρεις τόσο λίγο! Τι παιχνίδια μου παίζεις πάλι; Πώς μπορείς να νοιώθεις επιπόλαια; Η λογική σου είμαι μ ακούς; Και αν αλλάξει πορεία και φύγει μακριά σου θα νοιώθεις πάλι μόνη μέσα στον κόσμο. Τα μάτια σου, βλέπω να αντικατοπτρίζεται ένα πρόσωπο μέσα σ αυτά. Αλλάζεις κάθε μέρα και αυτό που σου συμβαίνει ίσως να είναι ότι μαθαίνεις και εγώ σε γνωρίζω κάθε μέρα απο την αρχή. Ξανά και ξανά σε συναντάω σε καινούρια μέρη. Προχωράμε εγώ και εσύ. Εσένα που είσαι κάθε μέρα στον καθρέφτη μου!
 Νομίζω οτί φτάνει... Εμένα δηλαδή μου φτάνει η αγάπη για να ζήσω το παρόν, να φανταστώ το μέλλον και να θυμάμαι το παρελθόν...

Τρίτη 6 Μαρτίου 2012

Apres la pluie

 Κάποιες μέρες μέσα στον χρόνο η βροχή ταράζει το ήσυχο τοπίο. Όλα αρχίζουν να βρέχονται, να ξεδιψάνε. Το νερό κυλάει από τον ουρανό στην γη και από εκεί πάλι πίσω. Η βροχή δεν είναι πάντα ευχάριστη. Κάποιες φορές τα νερά είναι ορμητικά και παρασύρουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Κάνει τους δρόμους να πλημμυρίζουν, ταλαιπωρεί οδηγούς και πεζούς. Φτάνει όμως απλά μια βροχή για να ξεπλύνει όλη την βρομιά της πόλης; Τα κτήρια μετά την βροχή δεν μοιάζουν πιο καθαρά. Οι άνθρωποι δεν φαίνονται γαλήνιοι, ούτε ανακουφισμένοι! Ανήμποροι να αντιδράσουν στα στοιχεία της φύσης απλά την αποδέχονται.
 Αυτό που ήθελα τόσο να σου πω είναι πως λατρεύω να ακούω την βροχή. Να βλέπω το νερό που κυλάει από ψηλά και φτάνει τόσο βαθιά στην γη. Και ύστερα αν είμαστε τυχεροί ίσως να δούμε το ουράνιο τόξο. Να μπορέσουμε βρούμε από που ξεκινάει και που φτάνει. Θα ήθελα πολύ να με πας σ αυτό το σημείο.  Εκεί που ξεκινούν να σχηματίζονται τα χρώματα. Να βάλω το χέρι μου και να προσπαθήσω να το ακουμπήσω... Ακόμα και αν δεν φτάσω ποτέ εκεί θα χω την ανάμνηση του μέσα στο μυαλό μου. Θα ξέρω ότι είδα κάτι τόσο όμορφο και τόσο ξεχωριστό, όταν οι άλλοι βλέπουν απλώς σύννεφα.
 Αυτό που ήθελα να σου πω, είναι πως δεν χόρεψα στην βροχή. Είδα όμως τις σταγόνες να κυλάνε επάνω μου. Είδα το ουράνιο τόξο και κάθε φορά που βρέχει ξέρω που θα το βρω. Να μην φοβάσαι τα σύννεφα λοιπόν, γιατί μπορούμε αυτή την φορά να χορέψουμε μαζί. Μαζί μέχρι εκεί που ξεκινάει το χρώμα...