Αποστροφή. Αηδία. Θέλω να σε φτύσω στην μούρη και μετά να κόψω το πόδι μου να στο δώσω να το φας. Εσύ, που πιστεύεις πως η ύπαρξη σου, έχει περισσότερη αξία απ την ύπαρξη οποιουδήποτε άλλου. Ναι, μπορείς να φας την σάρκα μου! Δεν στην χαρίζω. Στην προσφέρω, γιατί ελπίζω πως θα χορτάσεις και θα μας απαλλάξεις απ την ανούσια παρουσία σου. Άλλωστε και χωρίς πόδι θα καταφέρω να προσδιορίσω την ταυτότητα μου μέσα απ τους άλλους. Απ αυτούς που απαξιώνεις. Γιατί προτιμώ να πολεμήσω για τον “ξένο” που καθαρίζει τα τζάμια του αυτοκινήτου μου, παρά για την γειτόνισσα, που ζει για να μάθει, αν έχω καινούριο γκόμενο. Προτιμώ να μην έχω πόδι, παρά να περπατάω σε χρυσές ρόδες, χαρισμένες απ αυτούς που πιστεύουν πως όλα αγοράζονται. Προτιμώ να σωπαίνω, παρά να μιλάω, όταν δεν έχω κάτι να πω. Προτιμώ να ακούω, να μαθαίνω, να εξελίσσομαι. Δεν με ενδιαφέρει να ζήσω απ τις ζωές των άλλων. Ας είμαι ανάπηρη! Είμαι ήδη ανάπηρη, απ την βία που μου ασκείς κάθε μέρα, όταν με αναγκάζεις να πάρω αποφάσεις που θα με καθορίσουν μόνο και μόνο επειδή δεν έχω επιλογές. Δεν είναι πολυτέλεια το να να αναπνέω, δεν είναι πολυτέλεια το να ελπίζω σε κάτι καλύτερο. Δεν είναι πολυτέλεια η ύπαρξη μου. Περαστική θα είμαι το ξέρω, αλλά όσο υπάρχω, τις επιλογές μου θα τις έχω πάρει εγώ, συνειδητά. Κάποιες φορές θα γκρινιάξω. Ξέρω πως θα με μαχαιρώσεις αμέσως μόλις ακούσεις το πρώτο μου παράπονο για κάτι που διάλεξα και δεν ήταν έτσι όπως θα ήθελα. Ναι! Αλήθεια εγώ φταίω καλέ μου, δεν μ ενδιαφέρει να ρίξω τις ευθύνες πουθενά αλλού, με ενδιαφέρει να βλέπω ότι δεν μου κάνει, να το φτιάχνω, να το αλλάζω. Να ξέρεις όμως καλέ μου, ότι πάντα μπορώ και να το σκοτώσω....