Καμιά φορά νομίζω ότι κάνω συνέχεια κύκλους γύρω από τον εαυτό μου, γυρίζω-γυρίζω μέχρι να ζαλιστώ και να πέσω κάτω εξαντλημένη. Εκεί είναι σαν να βρίσκομαι ξαφνικά στο κέντρο του κύκλου και να τον κοιτάω. Περίεργο να μην ξέρεις ποιά είναι η αρχή και ποιό το τέλος. Ακόμα πιο περίεργο να αντιλαμβάνεσαι ότι οι κύκλοι σου είναι μηδενικά που προστίθενται στον μεγάλο κύκλο της ζωής σου.Το μηδέν είναι στρογγυλό γιατί δεν έχει αρχή και τέλος, είναι ένας τέλειος κύκλος. Άλλοι τα λένε χρόνια, εγώ τα λέω κύκλους. Ακόμα και οι δείκτες των ρολογιών κάνουν κύκλους και τελικά γύρω μας όλα γυρίζουν και εμείς ακολουθούμε! Μπορεί να ζαλιστείς καμιά φορά, είναι λογικό δεν σου έμαθε κανείς πόσο γρήγορα η αργά πρέπει να προχωράς, αλλά δεν θα βγεις έξω από τον κύκλο. Όταν βρίσκεσαι στο κέντρο και τον κοιτάς ξέρεις πως δεν επέλεξες εσύ την αρχή και μάλλον δεν θα επιλέξεις και το τέλος, μπορείς όμως να διαλέξεις προς ποια κατεύθυνση θα γυρίζεις. Θα μπεις και σε άλλους κύκλους και άλλους και άλλους κ πάντα θα γυρνάς σαν εκείνο το παιχνίδι που δεν μπορούσες ποτέ να αντέξεις στην παιδική χαρά... Να μην τους φοβάσαι τους κύκλους ότι γυρίζει σου δίνει γνώση ότι είναι στάσιμο... απόγνωση. Όσο για την ζαλάδα έχουν βγει ειδικά χάπια, μπορείς να την καταπολεμήσεις! Και κάτι μου λέει πως είναι στρογγυλά...
