" Φοβάσαι το σκοτάδι;", του ψιθύρισε. Εκείνος είχε ήδη κοιμηθεί, δίπλα της.
" Ξέρεις κάποιες φορές ακούω φωνές στο σκοτάδι. Δεν είναι κάποια γνωστή φωνή, ούτε η δική μου. Είναι κάποιος που φωνάζει για όσα δεν έχω φωνάξει ποτέ. Ξέρεις δεν μ αρέσει να φωνάζω. Γενικά οι φωνές με ταράζουν. Απορώ πως οι άνθρωποι τσακώνονται μεταξύ τους, λένε τόσο άσχημα πράγματα και ύστερα το ξεχνάνε. Δεν σε νοίαζουν τα λόγια; Εγώ πάντως τα πιστεύω αυτά που λέω. Κάποιες φορές νομίζω ότι ο χρόνος είναι τόσο λίγος και ότι τελειώνει. Είναι αστείο αλλά δεν ξέρω τι είναι τέλος. Νομίζω πως είναι πλασματική έννοια. Μα σκέψου, τίποτα δεν τελειώνει. Τελειώνει το ψωμί θα πάρουμε άλλο, τελειώνει η μουσική θα βάλουμε άλλη, τελειώνεις μια σχέση, κάνεις μια άλλη. Απ την στιγμή που κατάφερα να υπάρχω, δεν θα τελειώσω. Καταλαβαίνεις τι λέω; Εννοώ πως όλα αυτά που κάνω και λέω είμαι εγώ! Άρα πίσω από τα λόγια μου κρύβονται οι σκέψεις μου.
Οι φωνές που ακούω αναζητούν συνέχεια κάτι. Διακατέχονται απ αυτή την αέναη επιθυμία του να θέλουν. Αέναη, μ αρέσει αυτή η λέξη. Κυλάει στο μυαλό μου καθαρά... Ψάχνουν λόγους οι φωνές. Αιτίες, κάτι για να αποδείξουν την ύπαρξη τους. Νομίζω πως είναι από κάποιον που γελάστηκε, που πίστεψε ότι αν κατακτούσε τα πάντα θα νικούσε το τέλος. Μα τι λέω, αφού είπαμε δεν υπάρχει τέλος αν υπάρχει κάποιος να γράψει την συνέχεια...
Έμεινα μόνη μου κάποιες φορές, στην προσπάθεια μου να δω ποία είμαι. Μα δεν ήμουν εγώ. Είδα τον εαυτό μου από τα μάτια των άλλων, απ αυτά που έβλεπαν σε μένα. Απ αυτά που τους άρεσαν και απ αυτά που τους ενοχλούσαν. Και έτσι δημιουργήθηκε ο εαυτός μου. Από εσένα... Και όσο υπάρχουν κ άλλοι σαν εσένα θα ζω...", τον σκέπασε και κοιμήθηκε και εκείνη δίπλα του με το φως αναμμένο.
" Ξέρεις κάποιες φορές ακούω φωνές στο σκοτάδι. Δεν είναι κάποια γνωστή φωνή, ούτε η δική μου. Είναι κάποιος που φωνάζει για όσα δεν έχω φωνάξει ποτέ. Ξέρεις δεν μ αρέσει να φωνάζω. Γενικά οι φωνές με ταράζουν. Απορώ πως οι άνθρωποι τσακώνονται μεταξύ τους, λένε τόσο άσχημα πράγματα και ύστερα το ξεχνάνε. Δεν σε νοίαζουν τα λόγια; Εγώ πάντως τα πιστεύω αυτά που λέω. Κάποιες φορές νομίζω ότι ο χρόνος είναι τόσο λίγος και ότι τελειώνει. Είναι αστείο αλλά δεν ξέρω τι είναι τέλος. Νομίζω πως είναι πλασματική έννοια. Μα σκέψου, τίποτα δεν τελειώνει. Τελειώνει το ψωμί θα πάρουμε άλλο, τελειώνει η μουσική θα βάλουμε άλλη, τελειώνεις μια σχέση, κάνεις μια άλλη. Απ την στιγμή που κατάφερα να υπάρχω, δεν θα τελειώσω. Καταλαβαίνεις τι λέω; Εννοώ πως όλα αυτά που κάνω και λέω είμαι εγώ! Άρα πίσω από τα λόγια μου κρύβονται οι σκέψεις μου.
Οι φωνές που ακούω αναζητούν συνέχεια κάτι. Διακατέχονται απ αυτή την αέναη επιθυμία του να θέλουν. Αέναη, μ αρέσει αυτή η λέξη. Κυλάει στο μυαλό μου καθαρά... Ψάχνουν λόγους οι φωνές. Αιτίες, κάτι για να αποδείξουν την ύπαρξη τους. Νομίζω πως είναι από κάποιον που γελάστηκε, που πίστεψε ότι αν κατακτούσε τα πάντα θα νικούσε το τέλος. Μα τι λέω, αφού είπαμε δεν υπάρχει τέλος αν υπάρχει κάποιος να γράψει την συνέχεια...
Έμεινα μόνη μου κάποιες φορές, στην προσπάθεια μου να δω ποία είμαι. Μα δεν ήμουν εγώ. Είδα τον εαυτό μου από τα μάτια των άλλων, απ αυτά που έβλεπαν σε μένα. Απ αυτά που τους άρεσαν και απ αυτά που τους ενοχλούσαν. Και έτσι δημιουργήθηκε ο εαυτός μου. Από εσένα... Και όσο υπάρχουν κ άλλοι σαν εσένα θα ζω...", τον σκέπασε και κοιμήθηκε και εκείνη δίπλα του με το φως αναμμένο.
