Παραπατώντας.

Τα πρώτα βήματα είναι τα πιο δύσκολα! Τόσος κόπος για να σταθείς στα δυο σου πόδια. Αχ, αυτά τα πόδια, ήταν απ την αρχή εκεί αλλά μου φαινότανε ότι δεν θα τα χρησιμοποιούσα ποτέ. Βολεμένος στην ιδέα ότι όλο μου το σώμα συνεργαζόταν καθώς χαζομπουσουλούσα για να φτάσω κάπου, μου φάνηκε τόσο περίεργο που μου ζητούσαν να σταθώ στα δύο. Παρ όλες τις προσπάθειες μου να πείσω τον μεγάλο κόσμο ότι μπορώ να μετακινούμε μπουσουλώντας, πείστηκα πως έπρεπε και εγώ να μιμηθώ τους άλλους. Στην αρχή ήταν δύσκολο κάθε βήμα έμοιαζε πως κρατούσε ώρες. Πρώτα έπρεπε να στηριχτώ καλά και ύστερα να απλώσω το ένα μου πόδι και μετά να ακολουθήσει και το άλλο με απόλυτη συμφωνία γιατί διαφορετικά η προσπάθεια μου θα κατέληγε πάλι στο πάτωμα. Και να που ήρθε εκείνη η στιγμή που τα κατάφερα και έφτασα από τον κύριο με τα μούσια που μου χτύπαγε παλαμάκια κάθε μέρα, στην κυρία με το μεγάλο χαμόγελο που φάνηκε να χαίρεται όσο τίποτα γι αυτό μου το κατόρθωμα. Αυτοί οι δύο με άρπαξαν στην αγκαλιά τους και χορεύαμε όλοι μαζί. Μάλλον κάτι θα γιορτάζαμε!
 Τώρα κάθε φορά που σικώνομαι από τον καναπέ μου, ξέρω πως θα σταθώ στα δυο μου πόδια και μου μοιάζει ανόητο να μπουσουλήσω. Θα μου φαινόταν αστείο αν η μαμά μου πανηγύριζε επειδή περπατάω η αν με μάλωνε επειδή έπεσα κάτω. Και είναι τόσα που είναι αυτονόητα τώρα πια και δεν μας προσφέρουν ίχνος χαράς. Μα κάθε φορά που νοιώθω ότι έχω στραβοπατήσει και έχω πέσει κάτω είτε μόνη μου είτε επειδή κάποιος με έσπρωξε, θυμάμαι πόσο σημαντικά ήταν αυτά τα πρώτα βήματα παίρνω δύναμη και κάνω ένα βήμα...