Cage

Με είχαν φυλακίσει σ ένα χρυσό κλουβί και η λάμψη όταν έπεφτε το φως του ήλιου, μου τύφλωνε τα μάτια. Το κλουβί μου ήταν μεγάλο και άνετο. Όμορφο, δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα ένα πολυτελές σπίτι. Τα κλειδιά όμως δεν τα είχα εγώ. Μπορούσα να κάνω ότι ήθελα μέσα σ αυτό, εκτός από το να φύγω. Αλλά γιατί να φύγω; Όταν όλη σου την ζωή ζεις μέσα στο κλουβί δεν σε νοιάζει τι συμβαίνει απ έξω. Έβλεπα θηρία και φαντάσματα έξω από το κλουβί μου και ένιωθα τόσο ασφαλής μέσα σ αυτό που δεν είχα καμία πρόθεση να δραπετεύσω. Είχα τροφή όποτε την χρειαζόμουν και είχα και ότι ζητούσα. Όμορφα ρούχα, κοσμήματα... Ήταν και άλλοι μαζί μου, δεν ένιωσα ποτέ μόνη. Και αυτοί απολάμβαναν τα προτερήματα και την προστασία που μας παρείχε το κλουβί.
 Κάποια μέρα καθώς κοιτούσα τον ήλιο τον είδα να πέφτει μέσα στην θάλασσα και χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το γιατί, ήθελα να πάω εκεί κοντά για να τον δω καλύτερα. Προσπάθησα να βρω την έξοδο, μα δεν τα κατάφερα. Όταν φώναξα απεγνωσμένα να μου ανοίξουν, μου είπαν απλά πως δεν ήταν εφικτό. Μα η επιθυμία να δω το ηλιοβασίλεμα ήταν τόσο μεγάλη που δεν θα τα παρατούσα έτσι εύκολα. Έτσι λοιπόν προσπάθησα ξανά να τους πείσω να με αφήσουν να βγω... και τα κατάφερα!  
  Βγήκα από το κλουβί, μα μου είπαν πως δεν θα έχω πια όμορφα ρούχα, ούτε κοσμήματα τόσο εύκολα, ίσως και να νιώθω μόνη, μα δεν με ένοιαξε. Στάθηκα σ ένα βράχο δίπλα στην θάλασσα και είδα τον ήλιο να βυθίζεται και να χάνεται, πήρα δύο βαθιές αναπνοές και άρχισα να ζω...